นเสียงเบา ๆ
จ้าวฉี่หมิงหัวเราะ ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนได้แก้แค้นเสียที เขาพูดว่า “ผมคิดว่า คุณซู คุณควรจะขอโทษผมไม่ใช่หรือ?”
ซูเจา “ขอโทษ? ขอโทษเรื่องอะไร?”
จ้าวฉี่หมิง “ไม่ใช่คุณเองหรอกเหรอที่บอกว่าพวกเราจับมันไม่ได้ ตอนนี้พวกเราจับมันได้แล้ว คุณคิดยังไงล่ะ?”
ซูเจา “นั่นก็เพราะว่ามันโง่เองนั่นแหละ เกี่ยวอะไรกับพวกคุณด้วย?”
[อืมมม ซูเจานี่ทำไม่ถูกต้องนะ บางครั้งปากแข็งเกินไปก็ไม่ดีนะ]
[ฉันเข้าใจผิดเอง ฉันก็รีบขอโทษทันที แต่ทำไมพอมาถึงซูเจาถึงไม่ได้ล่ะ]
[ไม่ไหวเลย ผู้หญิงคนนี้ จริง ๆ แล้วชมไม่ได้เลยสักนิด ชมเสร็จวินาทีถัดไปก็สามารถทำให้คุณโมโหตายได้เลย]
[โชคดีที่ไม่ได้ตอบตกลงเจินเจินและคนอื่น ๆ ไป ไม่งั้นแค่ปากของเธอคนเดียว ก็คงจะรบกวนบรรยากาศการชมดอกไม้ของคนอื่นแน่ ๆ]
[พวกเจินเจินกำลังอยู่ระหว่างทางไปชมดอกไม้ ไม่มีคนมาทำลายบรรยากาศ พวกเขาดูมีความสุขจริง ๆ นะ ตอนนี้หมาป่าก็ถูกจับได้แล้ว ไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว]
[ใช่ไหมล่ะ หมาป่าถูกจับได้แล้ว พวกเขายังได้เห็นสวนดอกแพร์ บางทีเดี๋ยวอาจจะไม่มีให้ดูแล้วก็ได้ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ]
[ขำแทบตาย ความเร็วในการไปชมวิว สู้ความเร็วในการจับกุมไม่ได้ครั้งนี้สำนักเซียนทำให้ฉันต้องมองพวกเขาใหม่จริง ๆ]
[แน่นอนอยู่แล้ว แม้ว่าในสำนักเซียนจะมีคนไม่ดีอยู่บ้าง แต่ก็ต้องมีคนที่มีความสามารถจริง ๆ อยู่ด้วย พวกเราแค่ถูกตระกูลจี๋ชักนำให้เข้าใจผิดไปเท่านั้น]
[คนอื่นเขาจับหม
