”
ขงชิวดูสับสน “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมแค่มีความทรงจำในส่วนนี้”
หนิงหนิงรู้สึกงงกับคำตอบนั้น “นี่นายสูญเสียความทรงจำแบบเลือกลืมด้วยหรือไง?”
คำพูดนั้นฟังดูประชดประชันอยู่บ้าง ก่อนที่ขงชิวจะทันได้ตอบ เจียงเจินก็ก้าวออกมา “หนิงหนิง เธอทำเกินไปแล้วนะ ที่จริงขงชิวเชิญเธอก็เพราะอยากให้เธอไปด้วยกัน เพื่อจะได้คลายความเข้าใจผิด แต่เธอไม่ไปก็ช่างเถอะ ทำไมต้องมาคาดเดาเรื่องของขงชิวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เขาอึดอัดใจ เธอช่างไม่เห็นค่าความหวังดีของเขาเลยจริง ๆ”
เจียงเจินดูเหมือนจะโกรธจริง ๆ
ขงชิวส่ายหน้า แสดงให้เธอเห็นว่าอย่าได้พูดต่อไปอีก
“ไม่เป็นไรหรอก ความเข้าใจผิดไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ไขได้ในชั่วข้ามคืน ผมเข้าใจ” เขาทำท่าทางอดกลั้น
ซูเจารู้สึกขนลุกไปทั้งตัว เธอกอดแขนตัวเองและสั่นเล็กน้อย “น่าแปลกจริงที่พวกคุณเข้ากันได้ดีขนาดนั้น ที่แท้ก็เป็นคนประเภทเดียวกันนี่เอง”
เจียงเจินโกรธจนหน้าแดง “คุณพูดอะไรของคุณน่ะ!”
ขงชิว “พอได้แล้ว พอได้แล้ว อย่าทะเลาะกันเลย นี่ไม่ใช่ความตั้งใจของผมนะครับ”
จ้าวฉี่หมิง “ถ้าพวกคุณอยากไป ก็ไปได้อย่างสบายใจเลย น่ากลัวว่าถ้าช้ากว่านี้ ปีศาจหมาป่าจะถูกพวกเราจับได้ ตอนนั้นป่าก็จะกลับมาเป็นปกติ อยากดูก็จะดูไม่ได้แล้ว”
เหลียงชิงฮวน “งั้นรีบไปกันสิ ยังยืนเหม่ออยู่ทำไม!”
ขงชิวหัวเราะพลางพูดว่า “อืม ได้”
อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ สุดท้ายจึงถามหนิงหนิงอีกครั้ง “คุณหนิง คุณแน่ใจ
