นะว่าไม่ไปกับพวกเราจริง ๆ?”
หนิงหนิงมองกลุ่มคนที่เมื่อตัดสินใจจะไป พลังงานสีดำบนร่างก็เข้มข้นขึ้นในทันที เธอส่ายหน้า “ฉันไม่ไป”
‘ถ้าอยากตาย ใครก็ห้ามไม่ได้’
ในทางตรงกันข้าม ร่างกายของซูเจาและหนิงเหนียนกลับสะอาดไร้ร่องรอยพลังงานสีดำใด ๆ
เมื่อเห็นหนิงหนิงมองมาที่เธอ ซูเจารีบส่ายหน้า เธอไม่อยากไป เธอขี้เกียจมาก “ฉันไม่อยากไป ฉันแค่อยากนอน”
ส่วนหนิงเหนียนนั้น หนิงหนิงอยู่ที่ไหน เขาก็อยู่ที่นั่น
“ฉันก็ไม่ไปเหมือนกัน”
ขงชิวดูผิดหวังมาก
จ้าวฉี่หมิงยิ้ม “บางคนก็ถูกกำหนดให้ไม่สามารถเข้ากับคนอื่นได้อยู่แล้ว พวกนายไปกันเถอะ ถ้าไปช้าก็จะไม่มีให้ดูแล้วนะ”
เหลียงชิงฮวนดูตื่นเต้นมาก เขาเร่งทุกคน “เร็วเข้า ไปกัน ๆ ๆ”
จี๋เสี่ยวเสี่ยวดูลังเลอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ตามไปด้วย
เจียงฉือซิงเดินอยู่หลังสุด มองที่หนิงหนิงราวกับมีอะไรอยากจะพูด หนิงหนิงไม่สนใจเขา เขาก็เลยเดินตามคนอื่นไป
เมื่อพวกเขาทั้งหมดจากไปแล้ว จ้าวฉี่หมิงพูดขึ้นว่า “งั้นพวกเราก็ต้องกลับไปทำงานต่อแล้ว จะไม่รบกวนนะ”
เขาหมุนตัวเตรียมจะเดิน แต่เพิ่งจะเดินไปได้สองก้าว ก็หยุด แล้วมองคนที่อยู่ด้านหลังด้วยความไม่พอใจ “คุณตามผมมาทำไม”
หนิงหนิงพูดว่า “แค่จะไปดูการทำงานของพวกคุณหน่อย”
คำพูดของเธอฟังดูเหมือนผู้บริหารมาตรวจงานอย่างไรอย่างนั้น
จ้าวฉี่หมิงรู้สึกไม่ค่อยพอใจ “งานของพวกเรา มันไม่เกี่ยวกับคุณนะ”
ซูเจาเข้ามาใกล้ “ทำไมจะไม่เกี่ยว พวกเราทั้งหมดอ
