รอบ ๆ บริเวณนี้ เหมือนกับที่จ้าวฉี่หมิงพูดไว้ มีกับดักที่พวกเขาวางไว้อยู่ทุกที่
หนิงหนิงพบว่าในกับดักอันหนึ่งมีร่องรอยการเคลื่อนไหว เธอหยุดมองมันอีกสองครั้ง
จ้าวฉี่หมิงสังเกตเห็นและพูดว่า “นี่คือกับดักที่เคยล้อมอสูรหมาป่าไว้เมื่อคราวที่แล้ว”
เขาแสดงท่าทีเหยียดหยาม “ก็แค่กลไกธรรมดา ๆ เท่านั้นเอง แต่กลับติดอยู่ข้างในจนออกมาไม่ได้ จิ๊”
หนิงหนิงย่อตัวลง มองอย่างพินิจพิเคราะห์ เธอยื่นมือไปหยิบเส้นขนสีดำขึ้นมาหนึ่งเส้น
นี่น่าจะเป็นขนที่หลุดมาจากตัวหมาป่า
เธอมองดูมันแล้วยื่นมือไปอีกครั้ง คราวนี้เป็นเส้นขนสีเหลือง
“นี่คืออะไร?”
จ้าวฉี่หมิงมองเห็นแล้ว กล่าวว่า “น่าจะเป็นของที่ติดอยู่บนตัวจิ้งจอก”
หนิงหนิง”จิ้งจอกเหรอ?”
จ้าวฉี่หมิง “ตอนที่พวกเรากำลังล้อมจับปีศาจหมาป่า มีจิ้งจอกตัวหนึ่งไม่รู้ว่ามาจากที่ไหน บุกเข้ามาทำลายค่ายกลนี้ ทำให้หมาป่าหนีไปได้”
พอคิดถึงเรื่องนี้ จ้าวฉี่หมิงก็รู้สึกโกรธ
ถ้าไม่ใช่เพราะจิ้งจอกตัวนั้น ปีศาจหมาป่าก็ถูกจับไปแล้ว
หนิงหนิง “บังเอิญจังนะ? พวกคุณนี่โชคร้ายจริง ๆ”
ตอนนี้หนิงหนิงยิ่งราดน้ำมันลงบนกองไฟ ทำให้ทุกคนยิ่งโกรธมากขึ้น
จ้าวฉี่หมิงไม่อยากสนใจเธอแล้ว
กับดักแทบจะวางเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงแค่รอให้ปีศาจหมาป่าเข้ามาติดกับดักอีกครั้งเท่านั้น
หนิงหนิงกับพวกของเธอตามหลังจ้าวฉี่หมิงและกลุ่มของเขาไป คอยตรวจสอบความสมบูรณ์ของกับดักไปทั่ว และถือโอกาสมองหาร่องรอยของ
