บทที่ 456 หิว
ไม่รู้ว่าทำไมความสนใจของเธอถึงกระโดดจาก ‘หมาป่า’ มาเป็น ‘หิวไหม’ อย่างกะทันหัน แต่พอหนิงหนิงตั้งใจยกประเด็นขึ้นมา ปัญหาที่ถูกตั้งใจเพิกเฉยมาตลอดก็โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง
นั่นคือความ ‘หิว’
ทุกคนต่างรู้สึกหิวมาก โดยไม่รู้ว่าทำไมถึงหิวขนาดนี้
ทั้งที่กินข้าวเช้าไปแล้ว แต่ก็ยังหิวอยู่ดี
อีกทั้งร่างกายก็ไม่มีแรงเลย รู้สึกเหนื่อยมาก
โดยเฉพาะตอนนี้ ที่หนิงเหนียนกำลังทำอาหาร กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว
คนที่เหลือก็น้ำลายไหลไม่หยุด กลัวว่าท้องจะร้องจนคนอื่นได้ยิน
แต่ก็ไม่กล้าบอกว่าตัวเองหิว
อย่างไรก็ตาม ข้าวเช้าก็กินไปเยอะแล้ว แถมยังเป็นดาราด้วย หากพูดออกไปแบบนี้ ไม่ใช่จะดูเหมือนตัวเองตะกละหรอกเหรอ
เจียงเจินแกล้งยิ้ม “ไม่หิวนี่ มีอะไรเหรอ?”
หนิงหนิงมองเธอ ดูเหมือนกำลังพิจารณาความจริงใจในคำตอบ เจียงเจินรักษารอยยิ้มแทบไม่ไหว “มีอะไรเหรอ?”
หนิงหนิง “พอดีกะว่าจะชวนพวกคุณด้วยกันสักกินหน่อย แต่ถ้าไม่หิวก็ไม่เป็นไร”
เจียงเจิน “…”
ดูปากตัวเอง ไม่น่าแข็งข้อเลย
หัวใจเธอแทบจะเลือดออก รู้สึกเสียใจนิดหน่อย
ด้านข้าง ขงชิวมองดูเจียงเจินอย่างเงียบ ๆ แล้วถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งอก
จ้าวฉี่หมิงสำรวจหนิงหนิง “นี่มันเกี่ยวอะไรกับปัญหาที่เรากำลังคุยกันอยู่? คุณหนิงคิดว่าตัวเองเถียงผมไม่ได้ เลยตั้งใจเปลี่ยนเรื่องงั้นเหรอ?”
หนิงหนิง “เปล่า ฉันแค่อยากถามเฉย ๆ ว่าพวกเขาหิวไหม”
จ้าวฉี่หมิงแกล้งแซว “ยังไงล่ะ กลัวว่าพวกเ
