ขาจะหิวระหว่างทางที่ไปสวนดอกแพร์งั้นเหรอ? เป็นห่วงขนาดนั้น ทำไมไม่ไปกับพวกเขาล่ะ?”
หนิงหนิง “ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ไป”
จ้าวฉี่หมิง “คุณหนิงไม่เชื่อใจความสามารถของพวกเราใช่ไหม?”
หนิงหนิงพูดตรง ๆ “ก็ใช่นะ”
จ้าวฉี่หมิงหัวเราะ “งั้นคุณก็คิดว่าหมาป่าตัวนั้นเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์งั้นสิ?”
หนิงหนิง “ทำไมต้องเป็นขาวหรือดำด้วย ฉันแค่คิดว่าก่อนที่เราจะรู้ว่าหมาป่าตัวนั้นคืออะไรกันแน่ เราไม่ควรทำอะไรโดยไม่คิดจะดีกว่า”
จ้าวฉี่หมิงหัวเราะเยาะ แล้วก็พลันกลายเป็นจริงจัง “งั้นผมจะบอกอีกครั้ง พวกเราได้ยืนยันแล้วว่ามันคือปีศาจหมาป่า และในไม่ช้า พวกเราก็จะจับมัน และฆ่ามันซะ”
หนิงหนิง “พวกคุณจะฆ่าหมาป่าเหรอ?”
จ้าวฉี่หมิง “ใช่สิ หรือคุณคิดว่ามันมีความจำเป็นที่จะต้องเก็บไว้?”
หนิงหนิง “แม้ว่าจะเป็นปีศาจหมาป่าจริง แต่ตามกฎหมายแล้ว พวกคุณก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะฆ่ามันนี่ เรื่องนี้มันเป็นหน้าที่ของหน่วยสืบสวนพิเศษ…”
เมื่อได้ยินชื่อของหน่วยสืบสวนพิเศษ อารมณ์ของจ้าวฉี่หมิงก็ยิ่งแย่ลงทันที น้ำเสียงเริ่มฉายแววหงุดหงิด “นั่นเป็นกรณีทั่วไป ถ้าเป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน เป็นอันตรายถึงชีวิต พวกเรามีอำนาจในการตัดสินใจได้ อีกอย่าง ถ้าหน่วยสืบสวนพิเศษต้องการจะสืบสวน ก็หวังว่าพวกเขาจะรีบมา”
[ใช่เลย หน่วยสืบสวนพิเศษอยู่ไหน ทำไมสำนักเซียนมาแล้ว แต่หน่วยสืบสวนพิเศษยังไม่มีแม้แต่เงา?]
[ฉันจำได้ว่าผู้กำกับบอกว่าได้แจ้งความไปแล้วนะ ทำไมหน่วย
