บทที่ 450 ไม่อยากให้คนอื่นพบ
บรรยากาศค่อนข้างอึดอัด ขงชิวที่เงียบมาตลอด ตอนนี้จึงออกมาพูดกลบเกลื่อนสถานการณ์ “พอเถอะ ทุกอย่างเป็นเพียงความเข้าใจผิด เมื่อคุณหนิงไม่ต้องการความช่วยเหลือ พวกเราก็จะกลับไปแล้วละ”
เจียงเจินและพวกของเขายังไม่อยากยอมแพ้ แต่ก็ไม่มีทางเลือก
ขณะที่ทั้งสามกำลังจะเดินจากไป หนิงหนิงก็เรียกพวกเขาไว้อย่างกะทันหัน
เหลียงชิงฮวนพูดอย่างไม่พอใจ “ยังมีอะไรอีกหรือ?”
หนิงหนิงมองไปที่ขงชิว “พวกเขาบอกว่าคุณสามารถสื่อสารกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ได้เหรอ?”
ขงชิวรู้สึกเขินเล็กน้อย “จะเรียกว่าสื่อสารกันก็ไม่ถึงขนาดนั้น แค่อยู่ด้วยกันมานาน จนพวกเราต่างก็คุ้นเคยกันดี”
[ชิวชิวถ่อมตัวอีกแล้ว ถ่อมตัวมากไปก็ไม่ดีนะ]
[หนิงหนิงยังกล้าบอกว่าตัวเองสื่อสารกับสัตว์ได้ ทำไมชิวชิวถึงไม่กล้ายอมรับล่ะ]
[ฮ่า ๆ ฉันว่าชิวชิวน่ารักนะ]
[ฮือ ๆ นึกถึงว่าชิวชิวตายไปแล้ว ก็รู้สึกแย่จัง]
[อย่าคิดอะไรมากนะ อาจจะเป็นคนที่โตกว่าเธอหนึ่งรุ่นก็ได้]
[แค่รู้สึกว่าคนดี ๆ แบบนี้ ตายเร็วแบบนี้ มันน่าเสียดาย ไม่รู้ว่าชิวชิวเคยผ่านอะไรมาบ้างตอนที่ยังมีชีวิตอยู่นะ]
[สาเหตุการตายจะตรวจสอบได้ไหม]
[ไม่ใช่มีคนแจ้งตำรวจแล้วหรือไง ตอนนี้ตำรวจน่าจะกำลังสืบเรื่องคนที่หายไปแถว ๆ นี้อยู่นะ]
…
หนิงหนิงฟังจบแล้วพยักหน้า “ในเมื่อคุณคุ้นเคยอยู่แล้ว อย่างนั้นก็ไปช่วยหาหมีแพนด้าที่หายไปหน่อยสิ”
ขงชิวงงไปชั่วขณะ “อะไรนะ?”
หนิงหนิงพูดซ้ำ “ห
