บทที่ 449 ไม่ยุติธรรม
เจียงเจินไม่ยอมแพ้ “อย่าเกรงใจสิ มันเยอะเกินไปจริง ๆ ฉันบอกให้พวกสัตว์ตัวน้อยพวกนั้นหยุดนำของมา แต่พวกมันไม่ยอมฟังเลย ยังคงนำของมาให้ จนตอนนี้ก้กองเต็มห้องไปหมดแล้ว”
เธอดูเหมือนจะกังวลใจจริง ๆ พยายามอย่างหนักที่จะเชิญหนิงหนิงไปร่วมทานอาหารเที่ยงด้วยกัน
ทว่าหนิงหนิงไม่ไว้หน้าเลยสักนิด “ไม่ไป”
ส่วนเจียงเจินยังคงเชิญชวนอย่างกระตือรือร้น
ซูเจาทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว เธอเดินออกมาจากถ้ำ พูดอย่างหงุดหงิด “บอกแล้วว่าไม่ไป คุณฟังภาษาคนไม่เข้าใจเหรอ?”
เหลียงชิงฮวนได้ยินก็โกรธขึ้นมา “เจินเจินตั้งใจชวนพวกคุณด้วยความหวังดี แต่พวกคุณมีทัศนคติแบบไหนกัน?”
ซูเจา “หนิงหนิงก็บอกแล้วว่าไม่ไป ทำไมพวกคุณยังเชิญไม่หยุดอีก น่ารำคาญ”
เหลียงชิงฮวน “ก็เพราะหวังดีกับพวกคุณไง กลัวว่าพวกคุณจะกินไม่อิ่ม!”
ซูเจาทำเหมือนได้ยินเรื่องตลก “พวกเรากินไม่อิ่มงั้นเหรอ? คุณแน่ใจนะ?”
เหลียงชิงฮวน “แน่นอนสิ สัตว์เลี้ยงที่ทางรายการปล่อยไว้ก็ถูกสัตว์ป่ากินไปหมดแล้ว ที่เหลือก็มีแต่ปลาให้กิน อย่างมากก็แค่กินผลไม้เพิ่มนิดหน่อย”
เจียงเจินเสริม “ขงชิวบอกว่า ผลไม้ในป่านี้ ส่วนใหญ่ยังไม่ทันสุกก็ถูกพวกสัตว์เล็ก ๆ ที่หิวเก็บไปกินแล้ว แทบไม่มีลูกไหนสุกเลย โดยทั่วไปแล้วมักจะไม่อร่อย แม้จะพอกินได้แต่ก็หายากมาก อย่างไรก็ตาม สัตว์ตัวเล็ก ๆ รู้จักป่าดีกว่ามนุษย์อย่างพวกเรา พวกมันสามารถหาได้ และเพิ่งเอามาให้ฉันด้วย”
เธอล้ว
