บทที่ 448 คำเชิญ
[แต่ตอนนี้หนิงหนิงก็หาแพนด้าไม่เจอแล้ว แล้วจะทำยังไงล่ะ]
[ไม่เป็นไร เราขอให้ชิวชิวช่วยก็ได้นี่ เครือข่ายเพื่อนสัตว์ของเขาไม่ใช่เล่น ๆ นะ]
[โอ้ แย่จัง ดูสมองฉันสิ ทำไมถึงลืมขงชิวไปได้ ใช่แล้ว เราขอให้เขาช่วยได้นี่]
[งั้นรีบกลับไปกันเถอะ อยู่ที่นี่ก็เสียเวลาเปล่า]
…
ทางด้านหนิงหนิงได้ไปถามสัตว์อื่น ๆ เพิ่มอีกสองตัว แต่ก็ยังไม่ได้คำตอบเหมือนเดิม
ทีมกู้ภัยที่ตั้งแต่แรกเต็มไปด้วยความหวัง ก็ค่อย ๆ หมดแรง เมื่อเห็นว่าเที่ยงแล้ว ทุกคนก็ต่างเหนื่อยล้า จึงตัดสินใจกลับไปก่อน แล้วค่อยคุยกันตอนบ่าย
ตอนแยกจากกัน ทีมกู้ภัยกำลังจะเดินจากไป ทว่าหนิงหนิงก็ถามขึ้นมาว่า “พวกคุณกินอะไรกันตอนเที่ยง?”
ทีมกู้ภัยตอบลวก ๆ “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปน่ะ”
พวกเขาไม่ได้กลับไป แค่จะกลับไปพักผ่อนที่รถสักครู่ กินอาหารสำเร็จรูปนิดหน่อย แล้วค่อยทำงานต่อตอนบ่าย
หนิงหนิง “ขอแบ่งให้ฉันบ้างได้ไหม?”
แน่นอนว่าได้ ถึงแม้จะไม่ได้พบอะไรเลย แต่หนิงหนิงก็ยังตามพวกเขาวิ่งไปตลอดช่วงเช้า ต่างเหนื่อยด้วยกันมาทั้งนั้น
หนิงหนิงตามทีมกู้ภัยไปยังแคมป์ของพวกเขา ทีมกู้ภัยนำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาหลายถัง พร้อมกับมอบหม้อไฟร้อนในตัวให้เธออีกสองถัง และยังจัดเตรียมน้ำร้อนให้ด้วย
หนิงหนิงจึงขอแอปเปิลมาอีกหลายลูก
[โอ้โฮ หนิงหนิงนี่ไม่เกรงใจเลยจริง ๆ]”
[ไม่น่าแปลกเลยที่เธอเข้ามาช่วยเองโดยไม่ต้องบอก ที่แท้จุดประสงค์ก็คือเรื่องนี้นี่เอง]
