ดเป็นความจริงนะ เขาเป็นเพื่อนกับสัตว์ตัวเล็กทั้งป่าเลย!]
[น่ารักอยู่นะ ถ้าคิดแบบนี้ เขามีสัตว์ตัวเล็ก ๆ เป็นเพื่อน ฉันก็รู้สึกดีขึ้นหน่อย]
[เอ่อ… นี่เพิ่งถามไปแค่ตัวเดียว อาจจะมีอะไรผิดพลาดนิดหน่อย พวกคุณฉลองเปิดแชมเปญเร็วไปหรือเปล่า?]
[ยอมแล้ว ในเวลาแบบนี้พวกคุณไม่ควรหวังให้หนิงหนิงรีบหาแพนด้าให้เจอหรอกเหรอ ทำไมยังมานั่งพูดจาเย็นชากัน หวังให้หนิงหนิงล้มเหลวงั้นเหรอ แล้วพวกคุณเคยคิดถึงสภาพของแพนด้าบ้างไหม?]
[พวกเราก็ไม่ได้บอกว่าไม่คิดถึงแพนด้านะ แต่หนิงหนิงโดนสัตว์เกลียดมันเป็นเรื่องจริงนี่นา จะไม่ให้ล้อเลยหรือไง?]
[มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า ถ้าดูต่อก็คงรู้เองแหละ]
…
หนิงหนิง “ดูต่อกันเถอะ”
หญิงสาวเดินนำหน้า หลังจากเดินไปสักพัก เธอก็ทำเหมือนครั้งก่อน วูบหนึ่งก็วิ่งออกไปไกลมาก
ทีมกู้ภัยตามไปดู คราวนี้เป็นเม่นตัวเล็ก
หนิงหนิงถามหาแพนด้าเหมือนเดิม แต่ผลคือมันก็ไม่สนใจหนิงหนิงเช่นเคย
จากนั้นก็เดินต่อไป เธอถามสัตว์ตัวเล็กไปสี่ห้าตัว แต่ก็ถูกปฏิเสธทั้งหมด
พวกสัตว์ตัวเล็กเหล่านี้ ดูเหมือนจะกลัวหนิงหนิงมาก หนิงหนิงยังไม่ทันพูดอะไร พวกมันก็สั่นจนแทบไม่ไหว พอมีโอกาสที่ไม่มีใครสังเกต ก็รีบวิ่งหนีออกไปทันที
ครึ่งวันผ่านไปแล้ว ทว่ายังคงไม่พบเงาของหมีแพนด้าเลย
[ฮ่า ๆ ๆ เมื่อกี้ใครบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญกันนะ ตอนนี้ถูกสัตว์ปฏิเสธมากมายขนาดนี้ ยังจะเป็นเรื่องบังเอิญอีกหรือ? ฉันอยากรู้ว่าพวกคุณ
