บทที่ 445 จำความแค้นได้ดี
แน่นอนว่า หนิงหนิงและหนิงเหนียนก็ได้รับการปฏิบัติเหมือนกัน แต่หนิงเหนียนเคลื่อนไหวไม่เร็วเท่า เลยมีฝุ่นติดเสื้อไปบ้าง หนิงหนิงกำลังช่วยเขาทำความสะอาด
ซูเจาตื่นตระหนก “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมหินถึงร่วงลงมาแบบนี้”
หนิงหนิง “คุณควรจะดีใจนะที่มันเป็นแค่เศษหิน ไม่ใช่ก้อนหิน”
คงเป็นเพราะถ้ำนี้อายุมากแล้ว หินด้านบนบางส่วนจึงหลุดออกมา พอร่วงหมดแล้ว มันก็หยุด
ซูเจาบ่นพึมพำ แล้วก็กลับไปนอนต่ออีกพักหนึ่ง
แต่มันยังไม่จบแค่นั้น
ไม่รู้ว่ามีค้างคาวฝูงหนึ่งบินเข้ามาจากที่ไหน พวกมันบินวนอยู่เหนือศีรษะของพวกเขาส่งเสียงหึ่ง ๆ จนทั้งสามคนทนไม่ไหวต้องลุกขึ้นมาไล่ค้างคาว
ซูเจา “เมื่อคืนไม่มีนี่นา แล้วพวกมันมาจากไหนกัน!”
ไล่ค้างคาวออกไปแล้ว แต่ความง่วงก็หายไปหมดแล้วเหมือนกัน
หนิงหนิงมองไปที่ค้างคาวนอกถ้ำซึ่งกำลังบินกลับมาอีกครั้ง และจ้องมองมาที่เธออย่างเอาเรื่อง
“ยังมีความแค้นฝังใจอยู่สินะ”
หนิงเหนียน “อะไรนะ?”
หนิงหนิง “เปล่า ไม่มีอะไรหรอก นอนต่อเถอะ”
น่าเสียดายที่คืนนี้เป็นคืนที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
ตอนที่พวกเขายังไม่ทันได้หลับ งูอีกตัวหนึ่งก็แทรกตัวเข้ามา
สรุปคือ สถานการณ์ยังคงวุ่นวายต่อไป
คืนนี้พวกคงคงจะไม่ได้นอนหลับอย่างสงบสุขแน่ ๆ
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ทำไมซวยขนาดนี้นะ รู้สึกเหมือนเรื่องแปลก ๆ ทั้งหมดมารวมกันที่นี่อย่างพร้อมเพรียงเลย]
[พูดได้เลยว่าสมควรแล้ว ดึกดื่นแบบนี้ยังไปไล่คนอื่นให้ไ
