บทที่ 444 ขยันจนเกินไป
เพิ่งพูดจบ หนิงหนิงก็ได้ยินเสียงตะโกนของเหลียงชิงฮวนว่า “เธอบ้าไปแล้วเหรอ?”
หนิงหนิง “แน่นอนว่าฉันไม่ได้บ้า ไม่ใช่พวกเธอเองหรอกหรือที่บอกว่าจะช่วยกำจัดปีศาจหมาป่า ถ้าเธอไม่อยู่ที่นี่ แล้วเหยื่อล่อจะมาจากไหนล่ะ?”
พูดแบบนั้นก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะให้ความช่วยเหลือจนเอาชีวิตเข้าแลกแบบนี้
หนิงหนิงพูดต่อ “ก็เราช่วยเหยื่อของมันหนีมาได้เมื่อกี้นี้เอง เธอคิดว่ามันจะจำพวกเราได้ไหม? ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าพวกเราอีกแล้วล่ะ”
ฟังแล้วยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่ ใครจะอยากให้ปีศาจหมาป่าจำได้กันล่ะ
เจียงเจินอดสั่นเทาไม่ได้ และยิ่งอยากจะวิ่งหนี
“อย่างนี้คงไม่ดีนัก พวกเราอยู่ต่อจะเป็นภาระหรือเปล่า”
ซูเจา “ไม่หรอก ฉันว่าดีนะ จะเป็นภาระได้ยังไง ถึงอย่างไรปีศาจหมาป่าก็ฉลาด พวกมันรู้ว่าต้องพุ่งเป้าไปที่คนที่อ่อนแอที่สุด แบบนี้ไม่ใช่จะช่วยให้คนที่มาช่วยเราประหยัดเวลามากขึ้นหรอกเหรอ พวกเขาก็จะปลอดภัยมากขึ้นด้วย”
หนิงเหนียนครุ่นคิด “ที่สำคัญที่สุดคือ ถึงพวกเราจะไปก็รู้สึกว่าไม่มีประโยชน์ เพราะเราสร้างความแค้นไว้แล้ว ไม่ช้าก็เร็ว ปีศาจหมาป่าก็ต้องตามหาพวกเรา”
เจียงเจินและเหลียงชิงฮวน : … จะทำยังไงดีล่ะ มันน่ากลัวยิ่งกว่าเดิมอีก
พวกเขาแต่งเรื่องอยู่ใช่ไหมเนี่ย?
แต่ที่พวกเขาพูดมามันก็มีเหตุผลจริง ๆ นะ
หมาป่าตัวนี้อาฆาตขนาดนี้ กลายเป็นปีศาจแล้วยังตามแก้แค้นสัตว์ที่เคยรังแกมันมาก่อนเลย
แล้ว
