นับประสาอะไรกับพวกเธอล่ะ
จบกัน พวกเธอคงไปยุ่งกับสัตว์ประหลาดที่ไม่ควรยุ่งเข้าให้แล้ว
เห็นเจียงเจินแม้จะไม่พูดอะไร แต่ดูท่าทางอึดอัดใจเต็มที่ ซูเจาก็แอบชูนิ้วโป้งให้หนิงเหนียน
ขณะที่เจียงเจินกำลังกลุ้มใจไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ขงชิวก็ตัดสินใจพูดขึ้นมาว่า “พวกคุณไปกันเถอะครับ”
เจียงเจินชะงัก “หมายความว่ายังไง”
ขงชิวสูดหายใจลึก “ผมจะอยู่ที่นี่เอง แต่เดิมมันก็เป็นเรื่องของผมคนเดียวอยู่แล้ว ที่ลากพวกคุณเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ผมต้องขอโทษจริง ๆ” เขายิ้มอย่างรู้สึกผิดแล้วพูดว่า “พวกคุณไปเถอะ เรื่องนี้มันเป็นความแค้นส่วนตัวระหว่างผมกับปีศาจหมาป่าอยู่แล้ว มันคงเกลียดผม เพราะผมมักจะขัดขวางมันตลอด”
เจียงเจิน “ไม่ได้ ฉันไม่สามารถทิ้งคุณไว้คนเดียวได้”
เธอดูเหมือนจะตัดสินใจเด็ดขาดในที่สุด “ฉันจะอยู่กับคุณที่นี่”
เหลียงชิงฮวนตกใจ “เจินเจินเธอ…”
เจียงเจิน “ถ้าไม่อยากอยู่ เธอไปได้นะ”
เหลียงชิงฮวน : …
พูดแบบนี้ เธอไม่คิดจะให้โอกาสกันเลยใช่ไหม
ในใจของเหลียงชิงฮวนรู้สึกไม่เต็มใจเลย แต่บนใบหน้ากลับดูมุ่งมั่น “ในเมื่อเจินเจินจะอยู่ที่นี่ ฉันก็จะอยู่ด้วย”
ถ้าพวกเธอทั้งสองคนอยู่ เจียงฉือซิงก็ไม่ต้องพูดถึง เขาแน่นอนว่าจะอยู่ตามไปด้วย
ดังนั้น ทุกคนก็จะอยู่ที่นี่ทั้งหมด
กวางน้อยถูกเจ้าหน้าที่พาตัวไปแล้ว ทีมงานรายการก็ไปดำเนินการจัดการกับปัญหาเกี่ยวกับปีศาจหมาป่าต่อไป
แขกรับเชิญก็ยังคงถ่ายทำรายการไปตามปกติ ดำเนินชี
