วิตประจำวันต่อไป
หนิงหนิงกับอีกสองคนก็กลับมาที่ถ้ำเดิม
พวกเขายังไม่ทันเข้าไปในถ้ำ หนิงหนิงก็หยุดเดิน แล้วหันหลังกลับ
“พวกเธอตามมาทำไม?” ด้านหลังเจียงเจินกับอีกหลายคนเดินตามมา
ซูเจาหันไปมองด้วยสายตาขุ่นเคือง “ไม่ใช่บอกว่าจะไปหาที่พักเองหรือไง แล้วทำไมถึงตามมาอีกล่ะ?”
เหลียงชิงฮวนเริ่มโกรธขึ้นมา “ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าไม่ให้พากวางน้อยเข้าไป ตอนนี้กวางน้อยก็ไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว ทำไมยังไม่ให้เข้าไปอีก”
ผู้ชมก็รู้สึกว่าหนิงหนิงทำเกินไป
[หนิงหนิงทำอะไรของเธอ อาการกำเริบอีกแล้วเหรอ?]
[เธอเพิ่งเริ่มต้นก็ขัดแย้งกับขงชิวตลอด ตอนนี้ก็ไม่ให้พัก ฉันไม่เข้าใจว่าเธอต้องการทำอะไรกันแน่]
[น่ารำคาญจริง ๆ ทำไมถึงงอนแบบนี้ในเวลาแบบนี้ล่ะ]
[ฟ้าก็มืดแล้ว ไปหาที่พักตอนนี้คงไม่ทันแล้วล่ะ]
หนิงหนิง “พวกเธอบอกแล้วว่าจะไม่พักที่นี่ไง”
เหลียงชิงฮวน “กวางน้อยไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว!”
เห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะทะเลาะกันอีกครั้ง ขงชิวรีบดึงเหลียงชิงฮวนกลับมา
“ไม่เป็นไร ๆ พวกเราไปหาที่อื่นอยู่กันเถอะครับ ถ้ำนี้คับแคบเกินไปสำหรับคนหลายคน ไม่สะดวกหรอก”
เจียงเจินรู้สึกลำบากใจ “แต่ว่ามันมืดแล้วนะ ถ้าจะไปหาที่อยู่ใหม่คงไม่ทันแล้วล่ะมั้ง”
ขงชิว “ไม่เป็นไรครับ ในป่านี้ไม่มีที่ไหนที่ผมไม่คุ้นเคย” เขารับประกันอย่างแน่นอน
เหลียงชิงฮวนแค่นเสียงหนึ่งที เธอถึงได้ยอมเดินตามขงชิวไป
หนิงหนิงกลับมาที่ถ้ำ ท้องฟ้ามืดแล้ว แต่อาหารเย็นก็ยังไม่
