ม่อยากไปก่อน ถ้าผมไม่ได้เห็นพวกเขาอยู่รอดปลอดภัย ผมจะไม่มีวันหลับตาตายอย่างสงบได้”
ฟังแล้วรู้สึกซาบซึ้งมาก ผู้ชมทุกคนต่างก็รู้สึกประทับใจ
[ฮือ ๆ ๆ ช่างน่าประทับใจจริง ๆ]
[การใช้ชีวิตในป่ามานานขนาดนั้น ไม่มีคนอื่นเลย มีแต่สัตว์เป็นเพื่อน คงจะสนิทกันแล้วล่ะนะ]
[เรื่องราวน่าประทับใจนิดหน่อย ฉันไม่อยากให้เขาจากไปแบบนี้]
[น่าเสียดายจริง ๆ ทำไมถึงตายตั้งแต่อายุยังน้อยล่ะ]
[ไปไม่ได้นะ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร]
[หนิงหนิงอย่าไปกดดันเขามากนักเลย เขาอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้รบกวนอะไรเธอนี่ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้กระตือรือร้นขึ้นมาล่ะ?]
เจียงเจินปกป้องขงชิวไว้แน่นหนา พูดกับหนิงหนิงว่า “เขาไม่ต้องให้เธอดูแลหรอก เขาจะตามพวกเราไป ไม่ต้องห่วง”
เจียงเจินยืนกราน เธอต้องการให้ขงชิวอยู่ต่อ
เธอดึงมือขงชิวไว้ และพูดอย่างจริงจังว่า “คุณวางใจได้เลย พวกเราจะช่วยคุณกำจัดปีศาจหมาป่าให้เอง”
ขงชิวยิ้ม “คุณเป็นคนดีจริง ๆ”
เจียงเจินอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง
หนิงหนิง : …
หนิงหนิงไม่สนใจ: “ตามใจคุณ”
ดังนั้น ขงชิวจึงอยู่ต่อ
ส่วนที่เหลือก็คือปัญหาเรื่องปีศาจหมาป่า นี่เป็นเขตของปีศาจหมาป่า การอยู่ต่อไปก็จะเป็นอันตราย
เจียงซั่วคิดสักครู่ ก็คิดว่าน่าจะดีกว่าถ้าให้แขกรับเชิญถอนตัวออกจากป่านี้
คนอื่น ๆ ก็ไม่มีความเห็นอะไร
เหลียงชิงฮวนกอดแขนตัวเอง ถ้าไม่รู้ก็คงไม่เป็นไร แต่พอรู้แล้ว ป่านี้ เธอรู้สึกขนลุกมากขึ้นเรื่อย ๆ “พวกเราออกไปจากท
