ิการของมัน ค่อย ๆ เดินทีละก้าว หวังจะพบครอบครัวของมันอีกครั้ง
ความจริงนั้นโหดร้าย มันไม่สามารถพบสิ่งที่มันต้องการจะพบ และตายลงภายใต้การเหยียบย่ำของฝูงแกะที่ตื่นตระหนก
จนกระทั่งตาย มันก็ยังไม่สามารถค้นพบความจริงได้ มันตัวเล็กแค่นั้น จะเข้าใจโลกที่โหดร้ายนี้ได้อย่างไร
สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความแค้น
ทำไมต้องทอดทิ้งมันด้วย
ในความแค้นที่สะสมวันแล้ววันเล่า หมาป่าน้อยที่ตายไปแล้ว กลับกลายเป็นปีศาจ
หมาป่าน้อยที่กลายเป็นปีศาจ แข็งแกร่งขึ้น และกระหายเลือดมากขึ้น มันเกลียดป่านี้
มันแก้แค้นสัตว์ทั้งหมดที่เคยทำร้ายมัน รวมถึงฝูงหมาป่า ญาติพี่น้องของมัน
มันเหมือนจักรพรรดิผู้โหดเหี้ยม ที่ควบคุมป่าครึ่งหนึ่ง
พวกสัตว์ต่างหวาดกลัวทั้งวัน และหนีไปกันหมด
หนิงหนิงเข้าใจแล้ว “ดังนั้น ตามที่คุณบอก เพราะป่าแห่งนี้ถูกปีศาจหมาป่ายึดครอง พวกสัตว์จึงไม่สามารถหาอาหารกินได้ เลยผอมแห้งแบบนี้เหรอ?”
ขงชิว “ถูกต้อง ป่าแถบนี้เป็นอาณาเขตของปีศาจหมาป่า เราอาจถูกหมาป่าโจมตีได้ง่าย ๆ”
นี่เป็นเรื่องราวที่น่าอัศจรรย์จริง ๆ
มันทำให้คนรู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง
[เฮ้อ หมาป่าตัวนี้น่าสงสารจริง ๆ แต่ก็น่าเกลียดจริง ๆ ด้วย]
[ความแค้นลึกถึงขั้นกลายเป็นปีศาจ นี่มันเกลียดมากแค่ไหนกันนะ?]
[ไม่นะ ฉันจำได้ว่า สัตว์ที่ต้องการฝึกฝนจนกลายเป็นปีศาจนั้นยากมากนะ ยังต้องมีผลงานด้วย นี่มันผิดปกติไปหรือเปล่า]
[อย่าเคร่งครัดนักเลย ในตำราเขียนไว้อ
