าแน่ ๆ”
เจียงเจิน “คุณวางใจได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันก็เป็นทางเลือกของพวกเราเอง พวกเธอไม่จำเป็นต้องตามมา”
ถ้าตามไปด้วยแล้วถูกชิงความดีความชอบไปล่ะจะทำยังไง จนถึงตอนนี้ทุกอย่างราบรื่นมาก ที่นี่จำเป็นต้องเป็นเวทีของเธอเท่านั้น
หนิงหนิงไม่สะทกสะท้าน “วางใจได้ ฉันไม่สนใจว่าพวกเธอเป็นยังไง ฉันมีเรื่องที่ต้องทำของฉันเอง”
[เธออยากทำอะไร? แย่งความดีความชอบเหรอ?]
[กวางน้อยเชื่อใจเจินเจินถึงได้ขอความช่วยเหลือจากเจินเจิน พวกเธอตามมาทำไม?]
[หนิงหนิงคงกลัวว่าเจินเจินจะทำอะไรที่แย่งซีนเธอ เลยต้องจับตาดูใช่ไหม?]
[พอคุณพูดแบบนี้ ฉันก็เข้าใจแล้ว จิ๊จ๊ะ]
[ซูเจาพูดแล้วไง พวกคุณไม่เข้าใจเหรอ?]
[หนิงหนิงไม่จำเป็นต้องแย่งซีนเจียงเจิน สถานการณ์ตอนนี้ไม่ใช่ว่าเจียงเจินเหรอที่พยายามแย่งซีนและขัดแย้งกับหนิงหนิงมาตลอด?]
[หยุดทะเลาะกันเถอะ สิ่งสำคัญตอนนี้คือ กวางตัวนี้ต้องการพาคนไปทำอะไรกันแน่ พวกคุณไม่สงสัยบ้างเหรอ]
[ฉันก็สงสัยเหมือนกัน นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?]
…
ไม่ว่าจะมีความขัดแย้งระหว่างผู้คนอย่างไร กวางน้อยก็ยังคงวิ่งนำหน้าอยู่
มันวิ่งอย่างไม่มั่นคง บางครั้งก็ล้มลงบ้าง แต่ก็ลุกขึ้นทันทีและวิ่งต่อไปข้างหน้า
ทุกคนเดินตามมันไปประมาณสิบนาที จนกระทั่งมันเลี้ยวเข้าไปในป่าเล็ก ๆ
ในขณะที่ทุกคนกำลังสงสัย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคำรามต่ำของสัตว์ป่า กวางน้อยตกใจจนล้มลง
มนุษย์เองก็ตกใจไม่น้อย
เจียงเจินตกใจ “นี่มัน?”
เ
