จียงฉือซิงทำท่าให้เงียบ “เบา ๆ หน่อย”
บอดี้การ์ดเดินนำหน้า ทุกคนลดความเร็วลง เดินตามหลังมา
เห็นชัดว่า กวางน้อยยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งกลัว มันหันกลับมามองบ่อย ๆ เพื่อดูว่ายังมีคนตามมาหรือไม่
คนอื่น ๆ ก็เข้าใจแล้ว กวางตัวนี้พาพวกเขามา เหมือนจะมีเรื่องอะไรจริง ๆ
เมื่อเข้าใกล้มากขึ้น เสียงคำรามต่ำของสัตว์ป่าก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ทุกคนรู้สึกกลัวเมื่อได้ยินเสียงนั้น และก้าวเท้าช้าลงเรื่อย ๆ
ท่ามกลางเสียงร้องของสัตว์ป่า จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงที่แตกต่างออกไปอีกสองสามเสียง
เสียงนั้นเบามาก ถ้าไม่ตั้งใจฟังดี ๆ อาจจะถูกกลบไปได้
ทุกคนเงี่ยหูฟัง พยายามฟังซ้ำแล้วซ้ำอีก
ในที่สุด เหลียงชิงฮวนก็แสดงสีหน้าตกใจอย่างมาก พร้อมกับขยับปากพูดออกมาตามความคิดของทุกคน “คน?”
[เสียงของมนุษย์นี่นา]
[สถานการณ์ตอนนี้ดูจะไม่ปกติแล้ว]
[คนเหรอ???]
[โอ้แม่เจ้า น่ากลัวจัง]
[แม่เจ้า ทำไมถึงมีคนด้วยล่ะ?]
[ทำไมจะมีคนอยู่ในป่าเขาที่ห่างไกลผู้คนแบบนี้ได้?]
[เร็ว ๆ! ช่วยคนด้วย!]
…
สถานการณ์เร่งด่วน ไม่มีเวลาคิดมาก ทุกคนรีบวิ่งออกไปทันที
ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนรู้สึกประหลาดใจอย่างไม่คาดคิด
นี่คือเสียงคำรามต่ำที่น่ากลัว มันคือหมาป่าตัวหนึ่ง
แต่มันแตกต่างจากฝูงหมาป่าที่หนิงหนิงเคยเห็นก่อนหน้านี้
ขนาดของมันใหญ่กว่าหมาป่าทั่วไปเป็นสองเท่า
ขนทั่วร่างของมันเป็นสีดำสนิท
เพียงแค่มองเห็น ก็ทำให้คนรู้สึกกลัวจากในใจ
ในตอนนี้ เท้าของมันกำลังเหยียบคนคนหน
