งขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไร
เจียงเจินพยายามเจรจาต่อรอง แต่ก็ถูกหนิงหนิงปฏิเสธทันที
“ฉันแนะนำให้เธอวางมันลง แล้วไม่ต้องยุ่งกับมัน”
เจียงเจินเริ่มรู้สึกโกรธเล็กน้อย และโต้แย้งกลับไปอย่างมีเหตุผล “ถ้ำนี่เธอเป็นคนค้นพบ ฉันไม่จำเป็นต้องพามันเข้าไปข้างใน แต่การที่เธอให้ฉันเพิกเฉยไม่ช่วยเหลือเมื่อเห็นมันกำลังจะตาย มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ”
เหลียงชิงฮวนที่เดินตามเจียงเจินอยู่ตลอดเวลา เห็นด้วยกับเธอ “ใช่แล้ว เธอไม่อยากยุ่งเอง แต่ยังจะขัดขวางคนอื่นที่อยากช่วยอีกเหรอ? เธอใจดำเลยคิดว่าคนอื่นก็ต้องใจดำเหมือนเธอหรือไง”
[แย่จัง ฉันคิดว่าหนิงหนิงแค่ไม่อยากให้กวางน้อยเข้าไปในถ้ำ แต่ที่ไหนได้ เธอไม่อยากให้ใครช่วยมันด้วยซ้ำ]
[หนิงหนิงและซูเจากำลังทำอะไรกันแน่ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีปัญหากับสัตว์ตัวเล็ก ๆ จริง ๆ นะ]
[เดี๋ยวก่อน ฉันรู้สึกว่าสถานการณ์นี้ดูคุ้นตาแปลก ๆ นะ]
[คุ้นตาแน่นอนสิ ก่อนหน้านี้หนิงหนิงไม่ได้บอกให้พวกเขาไม่ต้องอยู่ในถ้ำหรอกเหรอ แต่ผลคือพวกเขาไม่ฟัง]
[โอ้โห น่าสงสัยจริง ๆ ฮ่า ๆ ดูเหมือนพวกเขาไม่ได้เรียนรู้บทเรียนเลย นี่ก็ไม่ฟังอีกแล้ว]
เจียงเจินและเหลียงชิงฮวนชัดเจนว่าพวกเขาไม่ได้ตระหนักถึงปัญหานี้
มีเพียงเจียงฉือซิงที่คอยสังเกตการณ์อยู่ห่าง ๆ ด้วยสายตาเย็นชา เขายังคงค่อนข้างใจเย็น
เขากดความผิดหวังเอาไว้ แล้วถามหนิงหนิงว่า “ทำไมถึงช่วยไม่ได้ กวางตัวเล็กนี่มีปัญหาเหรอ?”
หนิงหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หน
