ย่างไรพวกเขาก็คุ้นเคยกับเส้นทางดี]
[บทตลกบ้าอะไรกันเนี่ย กรมป่าไม้คิดในใจ ฉันไม่อยากคุ้นเคยสักหน่อย]
…
ดูเหมือนกวางน้อยจะรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบที่ซูเจามีต่อมัน มันจึงซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของเจียงเจินไม่ยอมจากไป
หัวใจของเจียงเจินอ่อนยวบลงทันที “แต่ว่ามัน… ดูเหมือนจะไม่อยากไป”
เธอมองไปที่หนิงหนิง ทำหน้าน่าสงสาร ใช้สายตาเพื่อถามความเห็นจากหนิงหนิง
หนิงหนิงก็ปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี “ไม่ได้ มันเข้าไปไม่ได้”
เจียงเจินหมดกำลังใจลงทันที
[ชัดเจนแล้ว พวกเขาสองคนนี้เป็นพวกเดียวกัน พวกเขาร่วมมือกันเพื่อกลั่นแกล้งเจินเจิน!]
[ยังไงล่ะ สัตว์ตัวเล็ก ๆ เข้ามาสนิทกับเจินเจิน หนิงหนิงก็เลยไม่พอใจใช่ไหม?]
[มันก็แค่สัตว์ตัวหนึ่งเท่านั้นเอง เธอเกลียดเจินเจินแล้วทำไมต้องไปมีปัญหากับสัตว์ตัวนี้ด้วยล่ะ]
[ยอมแล้ว จริง ๆ ทนไม่ไหวแล้ว กวางน้อยตัวนี้ดูน่าสงสารมากเลย]
…
กวางน้อยก็รู้สึกถึงความไม่ชอบของหนิงหนิง มันจึงขดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเจียงเจินมากขึ้น
ไม่ใช่แค่กวางน้อยเท่านั้น คนอื่น ๆ ก็รู้สึกได้ถึงความไม่พอใจของหนิงหนิงที่มีต่อสัตว์เล็ก ๆ ที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันตัวนี้
เธอไม่ได้ปิดซ่อนอารมณ์ของเธอเลยแม้แต่น้อย
หนิงเหนียนถามเบา ๆ “เกิดอะไรขึ้น?”
เขารู้ดีว่า หนิงหนิงไม่ค่อยแสดงอารมณ์รุนแรงเท่าไหร่ ไม่ค่อยมีช่วงเวลาที่เธอจะเปิดเผยความรู้สึกออกมาแบบนี้
เขารู้สึกว่า น่าจะเป็นเพราะกวางตัวนี้มีปัญหา
หนิงหนิ
