บทที่ 433 ปอกวอลนัทด้วยมือเปล่า
ก่อนออกเดินทาง กระรอกในอ้อมแขนของพนักงานเริ่มดิ้นรนอย่างกะทันหัน ไม่ว่าจะปลอบประโลมอย่างไรก็ไม่ได้ผล
พนักงานแปลกใจ “เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้นี้ยังดีอยู่เลย”
พวกเขามองมาที่หนิงหนิง
หนิงหนิง “มันมีเรื่องจะบอกฉัน”
พนักงาน : ?
พวกเขาสงสัยแต่ก็ปล่อยกระรอกลง
แล้วก็เห็นกระรอกเดินกะเผลก วิ่งไปหาหนิงหนิง นั่งลงตรงหน้าหนิงหนิง เงยหน้ามองดูหนิงหนิง
มันร้องสองครั้ง ราวกับกำลังพูดคุยกับหนิงหนิง ฝูงชนที่รายล้อมดูแล้วก็รู้สึกว่ามหัศจรรย์
ต่อมากระรอกหันกลับ หนิงหนิงตามไป
กระรอกวิ่งกลับไปที่ต้นไม้ที่มันแอบซ่อนตัวอยู่ก่อนหน้านั้น
จนกระทั่งมันเจาะเข้าไป ทุกคนจึงเพิ่งพบว่า ใต้โคนต้นไม้มีโพรงอยู่
ผ่านไปสักครู่ กระรอกน้อยก็ออกมา มือกอดสิ่งของกลม ๆ อยู่กองหนึ่ง
[ตายล่ะ เป็นวอลนัท!]
[ของดีนี่นา! กระรอกน้อย เธอแอบเก็บไว้นี่เอง!]
[ใครบอกว่าหาของกินไม่ได้ล่ะ นี่ไงมาแล้ว!]
[อื้อ ๆ กระรอกน้อยน่ารักจัง ให้ป้าจุ๊บหน่อยสิ!]
…
หลังจากมอบอาหารที่ตัวเองสะสมไว้แล้ว กระรอกน้อยก็เดินกลับมาหาเจ้าหน้าที่อย่างเชื่อฟัง
เจ้าหน้าที่พึมพำด้วยความทึ่ง “เหลือเชื่อจริง ๆ”
ตั้งแต่มาถึงจนกระทั่งกลับไป ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที เป็นอีกครั้งของการกู้ภัยที่ราบรื่นอย่างยิ่ง
หนิงหนิงอุ้มกองวอลนัทที่กระรอกให้มากองหนึ่ง แบ่งให้หนิงเหนียนและซูเจา
เปลือกวอลนัทดิบแข็งมาก ดูก็รู้แล้วว่าเปิดยาก
หนิงเหนียนกำลังกังวลว
