่าจะใช้วิธีไหนดี ก็ได้ยินเสียง ‘แกร๊ก’ จากข้างตัว หันไปมอง เห็นหนิงหนิงถือวอลนัทที่แตกเป็นสองซีกอยู่ในมือ
รู้สึกได้ถึงสายตาของหนิงเหนียน เธอจึงมองมา “เป็นอะไรเหรอ?”
หนิงเหนียน : …
ผู้ชม : …
[บีบวอลนัทด้วยมือเดียว เป็นคนโหดจริง ๆ]
[อืม…. ถ้าเป็นหนิงหนิงล่ะก็ รู้สึกว่าก็ไม่มีอะไรแปลกนะ]
[ไม่มีอะไรแปลกหรอก แค่หนิงเหนียนอาจจะต้องสงสัยในชีวิตอีกครั้ง]
[หนิงเหนียนตั้งแต่อยู่กับพี่สาว จนถึงตอนนี้น่าจะชินกับการสงสัยในชีวิตแล้วนะ]
[ฮ่าฮ่าฮ่ าคุณช่างเสียดสีจริง ๆ]
…
หนิงเหนียนมองดูเมล็ดวอลนัทในมือ แล้วลองอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่ได้
แล้วก็ได้ยินเสียง ‘แกร๊ก’ ข้างหู เขาคิดว่าคงเป็นหนิงหนิงอีกแล้ว
แต่พอหันหัวไป กลับเห็นซูเจาถือเมล็ดวอลนัทที่แกะออกแล้วมองด้วยสายตาจับผิด
หนิงเหนียน : ???
ผู้ชม : ???
[ฉันตาบอดหรือเปล่า หรือเพ้อไปเอง ฉันเห็นซูเจาปอกเปลือกวอลนัทด้วยมือเปล่าจริง ๆ]
[ใช่ คุณไม่ได้เห็นผิด เจ้าหญิงโรคประสาทคนนั้นเพิ่งปอกเปลือกวอลนัทออกด้วยตัวเองสำเร็จ]
[???]
[หนิงเหนียน : ???]
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ หนิงเหนียนเขียนทุกอย่างไว้บนใบหน้าจริง ๆ]
[เสร็จแล้ว ครั้งนี้เหนียนเหนียนคงต้องสงสัยในชีวิตจริง ๆ แล้วล่ะ]
[ไม่เป็นไร มีฉันอยู่เป็นเพื่อนเขา]
…
ผู้ชมและหนิงเหนียนสงสัยในชีวิตไปพร้อมกัน
เมื่อสังเกตเห็นว่าหนิงเหนียนจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา ซูเจาจึงหันไปมองอย่างไม่อดทน
เมื่อเห็นหนิงเหนียนกำวอลนัทที่ยังสมบูรณ์อ
