ยู่ในมืออย่างเซ่อซ่า ซูเจาก็ยิ้มขึ้นมา
เธอโบกวอลนัทในมือให้หนิงเหนียนดู แล้วยิ้มอย่างท้าทาย
หนิงเหนียน : …
ความอยากชนะถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที
เขาไม่ลังเลอีกต่อไป หยิบลูกวอลนัทขึ้นมาแล้วกำแน่น
แกร๊ก! เปลือกวอลนัทแตกออก
หนิงเหนียนโบกวอลนัทในมือให้ซูเจาดู
ซูเจาทำแสยะยิ้ม แกะเปลือกวอลนัทอีกลูกหนึ่งจนเสร็จ
หนิงเหนียนไม่ยอมแพ้ รีบทำตามทันที
หนิงหนิงที่มองดูท่าทีของทั้งสองคน เธอคิดว่า…
น่าอายจริง ๆ
แน่นอนว่าผู้ชมก็เห็นเช่นกัน
[ฮ่าฮ่าฮ่า ขำตาย พวกคุณทั้งคู่น่าอายจริง ๆ]
[ไปสิ! ปอกเยอะ ๆ! อย่างนี้หนิงหนิงก็ได้กินฟรี]
[ดูแบบนี้แล้ว ซูเจาค่อนข้างน่ารักนะ ใครช่วยตบฉันตื่นหน่อย ช่วยด้วย!]
[ฉันก็เหมือนกัน ดูแล้วก็รู้สึกว่าน่ารักนิดหน่อย ฉันหมดหนทางเยียวยาแล้ว]
[แต่ก็ต้องขอบคุณพวกเขาสองคนที่ทำให้วอลนัตกองโตปอกเปลือกเสร็จได้อย่างรวดเร็ว]
หนิงหนิง “ลองชิมดูสิ”
อาจเป็นเพราะปอกเปลือกด้วยมือตัวเอง หนิงเหนียนรู้สึกว่าวอลนัตนี้หอมและอร่อยกว่าทุกครั้งที่เคยกินมา
ตรงข้ามกับซูเจาที่มีปฏิกิริยาอีกแบบหนึ่ง
เธอชิมไปคำหนึ่ง แล้วก็คายออกมาอย่างรังเกียจ “ไม่อร่อยเลย ของแบบนี้มีดีอะไรให้ซ่อนนักหนา”
[…]
[มาอีกแล้วใช่ไหม เพิ่งจะดีได้ไม่นานเอง]
[ฮ่า ๆ ขอถอนคำพูดที่เพิ่งพูดว่าซูเจาน่ารัก ฉันตบปากตัวเองไปแล้ว]
[แอปเปิ้ลก็ไม่กิน ดูถูกเหยียดหยาม คราวนี้วอลนัทก็ยังไม่ถูกใจอีก เธอบอกมาเลยว่าจะกินอะไร ยากที่จะเอาใจจริง ๆ]
[ผ
