ลไม้สองชนิดไม่ถูกใจสักอย่าง จะกินก็กิน ไม่กินก็ช่าง ช่างมันเถอะ!]
[หนิงหนิงอย่าไปสนใจซูเจาเลย ดูแล้วโมโหจริง ๆ]
[ซูเจารีบไปขอโทษกระรอกน้อยเดี๋ยวนี้! ฉันโกรธมาก!]
[โชคดีที่กระรอกน้อยไม่ได้อยู่ที่นี่เลยไม่ได้ยิน ไม่อย่างนั้นมันคงเสียใจมากแน่ ๆ]
[นี่เป็นวอลนัทที่กระรอกน้อยเอามาให้หนิงหนิงกิน ซูเจาแค่พลอยได้กินด้วย แต่เธอกลับรังเกียจซะอย่างนั้น]
…
หนิงหนิงก็ชิมไปคำหนึ่งเช่นกัน เธอไม่ได้พูดอะไร ยังคงถามหนิงเหนียนตามเดิมว่า “เป็นยังไงบ้าง?”
หนิงเหนียนก็รู้สึกโกรธขึ้นมาบ้างเหมือนกัน เพื่อที่จะหาอาหารให้ซูเจากิน หนิงหนิงต้องเดินไกลขนาดนี้ แต่เธอกลับไม่พอใจตลอดเวลา
เขาตอบตามความเป็นจริงว่า “อร่อยมาก”
ซูเจาโต้เขากลับไปว่า “ลิ้นของคุณมีปัญหาหรือเปล่า อร่อยตรงไหนกัน”
[อ๊าาา หุบปากเสียทีสิ! โกรธจะตายแล้ว!]
[ตัวเองไม่กินแล้วยังไม่ให้คนอื่นบอกว่าอร่อยอีก เอาแต่ใจจริง ๆ ทุกคนในครอบครัวฉันเหงื่อตกเลยนะเนี่ย]
[ไล่ซูเจาออกไปได้ไหม ฉันกลัวว่าเธอจะไม่กินข้าวจนเป็นลม แล้วมาโทษทีมงานอีก]
[คุณคิดว่าซูเจาทำไม่ได้เหรอ? ถ้าอย่างนั้นคุณยังไม่รู้จักซูเจาดีพอ พวกเราที่เป็นแอนตี้แฟนของเธอมานาน เห็นเธอทำเรื่องแย่ ๆ ใส่คนอื่นมาตลอด]
[ใช่แล้ว แค่เห็นก็รำคาญจะตายอยู่แล้ว ยังมีคนที่ไม่เข้าใจ คิดว่าพวกเราตั้งใจเล่นงานซูเจาเพื่อเจินเจิน ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่เลย ซูเจาเองนั่นแหละที่ไร้ยางอาย!]
…
สำหรับแฟนคลับของเจียงเจิน วันน
