ฮึก… ฮึก…
เสียงสะอื้นอันเงียบงันล่องลอยท่ามกลางอากาศ ผมจ้องมองประตูด้วยความแข็งทื่อราวกับเป็นอัมพาตโดยสมบูรณ์
เงาจางสายหนึ่งลอดเข้ามาผ่านช่องแคบ ๆ ของประตู ทอดยาวไปตามพื้น และขยายความยาวยิ่งขึ้นเมื่อร่างหนึ่งกำลังผลักประตูให้เปิดออก
ผมหยุดหายใจ
ดวงตาส่ายสลับไปมาระหว่างหน้าต่างร้านค้าและประตู
แต่แล้ว—
“หนูหิว… ใครก็ได้…”
เสียงของเด็กสาวยังคงดังต่อเนื่อง บานประตูหยุดการขยับเขยื้อน
“…หนูหิวจริง ๆ ได้โปรด…”
เสียงของเธอวนเวียนอยู่ในชั้นอากาศ ลอยลำไปตั้งแต่ภายในห้องรับประทานอาหารจนมาถึงบริเวณที่ผมอยู่
ผมไม่รู้แน่ชัดว่าเธออยู่ตรงไหน แต่ผมรู้ว่าตัวเองต้องย้ายที่ได้แล้ว
ผมอยู่ตรงนี้ไม่ได้
ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นบางขณะจ้องมองประตูที่นำไปสู่ห้องรับประทานอาหาร ผมถอดรองเท้าออกเพื่อระงับเสียงฝีเท้าและเริ่มเคลื่อนกายไปหาต้นเสียงอย่างเงียบเชียบ
ผมพยายามลงเท้าให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะหยุดอยู่ที่กรอบประตูข้างหนึ่ง
‘ตรงนี้น่าจะได้’
ผมกลั้นหายใจพลางกำเสื้อตัวเองไว้แน่น
ในขณะเดียวกันก็จ้องมองประตูบานที่อยู่ข้างกายไปด้วย
‘…ถ้าประตูเปิด มันจะบังตัวฉันไว้พอดี แบบนี้น่าจะดีกว่า’
ผมก้มลงมอง สายตาไปตกลงบนเงาที่ยังคงพาดขยายอยู่บนพื้น ผมจึงรู้ว่าร่างนั้นอยู่ข้าง ๆ ตัวเอง
ใช่แล้ว… อยู่อีกด้านหนึ
