ลัง
‘ถ้าเมื่อกี้ฉันโผล่หัวออกไปตรง ๆ คงโดนเห็นแล้วแน่ ๆ …’
ความคิดดังกล่าวทำเอาผมสั่นสะท้าน
ถึงอย่างนั้น เมื่อคิดถึงเรื่องพวกเขากับการได้ยินเสียงร้องไห้ที่ยังคงลอยค้างอยู่ในอากาศ ผมก็เริ่มสงสัยแล้วว่าทำไมถึงไม่มีใครทำอะไรเลยสักอย่าง
เหล่าคนรับใช้ยังคงเดินไปมาอย่างไม่ใส่ใจ ขณะที่สมาชิกในครอบครัวเอาแต่จ้องมองประตู
‘…งานหยาบแล้วสิ’
หากการคาดเดาของผมถูกต้อง แสดงว่าผมต้องไปให้ถึงจุดที่เสียงคร่ำครวญดังออกมา
ทว่าการจะทำอย่างนั้นได้ จำเป็นต้องเข้าไปในห้องและฝ่าพวกคนรับใช้
ผมจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงกัน?
ภารกิจนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นไปไม่ได้เลย
‘ไม่ดิ ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ มันต้องมีวิธีสิ’
ผมเริ่มเค้นสมองคิดหาหนทางแก้ปัญหา
‘ห้องที่เต็มไปด้วยคนรับใช้ มีสี่คนกำลังกินข้าวอยู่ที่โต๊ะ มีเด็กกำลังร้องไห้…’
ผมกัดริมฝีปากและครุ่นคิดถึงสถานการณ์ ท้ายที่สุดความคิดก็ไปหยุดอยู่กับไอเทมชิ้นหนึ่งที่ผมเคยเจอในร้านค้า
มันเป็นหนึ่งในไอเทมที่ผมเคยเห็นมาก่อน และดูเหมือนจะเหมาะกับสถานการณ์ปัจจุบันเสียด้วย
