ป็นผู้ล่าที่น่าสะพรึงกลัว
มนุษย์ที่ต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายเช่นนี้ด้วยมือเปล่า ความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นโดยสัญชาตญาณในใจยังคงมีอยู่
แววตาแบบนี้ ดูก็รู้ว่าไม่ได้มาดี
[ทำไมหมีตัวนี้ถึงดูผอมแห้งขนาดนี้นะ?]
[ใช่ด้วย ทั้งเสือดาว หมาป่า แล้วตอนนี้ก็หมีอีกตัว ทุกตัวผอมไปหมด ในป่านี้มันขาดแคลนอาหารขนาดนั้นเลยเหรอ?]
[แน่ใจนะว่าพวกมันไม่ได้ป่วย? รู้สึกน่ากลัวจัง]
[ช่างมันเถอะ มันผอมมากขนาดนี้ คงไม่ได้กินข้าวอิ่มมานานแล้ว หนิงหนิงพวกเขากำลังตกอยู่ในอันตรายนะ หมีตัวนี้อยากจะกินคนแล้ว]
[ไม่ต้องตกใจ ดูสิ หนิงหนิงไม่กลัวเลยสักนิด]
จริงอย่างที่พูด หนิงหนิงไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย จ้องมองหมีดำที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาพวกเขาทีละก้าว
ระยะห่างค่อย ๆ ลดลง ทุกคนมองเห็นได้ชัดเจนแล้ว
คนที่หมีจ้องอยู่นั้น ก็คือหนิงหนิงนั่นเอง
มันจ้องมองหนิงหนิง แล้วค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้หนิงหนิงมากขึ้น
หนิงหนิงมองมันนิ่ง ๆ บนใบหน้าของเธอไม่แสดงความหวาดกลัว และไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่
หนิงเหนียนรู้สึกกังวล เขาค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ แต่ก็กลัวจะเป็นตัวถ่วงหนิงหนิงจึงหยุดอยู่ในระยะที่ไม่ไกลจากหนิงหนิงนัก
หมีเดินตรงเข้าไปหาหนิงหนิงมากขึ้นเรื่อย ๆ
ผู้ชมที่มองดูอยู่ต่างรู้สึกหวาดกลัว
[หมีตัวนี้มันแตกต่างจากเสือดาวโดยสิ้นเชิง ไม่น่ารักเลยสักนิด เมื่อเทียบกับมัน เสือดาวน่ะเหมือนนางฟ้าเลยทีเดียว!]
[สู้ ๆ นะ หนิงหนิง!]
[รีบจัดการมัน
