ิงหนิงและหนิงเหนียนกินเหลือไว้
หมาป่าน้อยกลั้นน้ำลายคาบกระต่ายมาให้หนิงหนิง
หนิงหนิงคว้าชิ้นเนื้อกระต่ายแล้วโยนไปข้างหน้า
ผู้ชมทั้งหลายได้เห็นว่า หมีที่พวกเขาคิดว่าถูกหนิงหนิงสะกดไว้นั้น เริ่มขยับตัว
มันอ้าปากและงับกระต่ายเข้าไปในทันที
มันกัดเสียงดังกร๊อบๆ เคี้ยวจนหมดในไม่กี่คำ
มันยังเลียริมฝีปากอย่างไม่รู้จักพอ จากนั้นก็อ้าปากค้างไว้ หันไปทางหนิงหนิงแล้วไม่ขยับเขยื้อนอีก
[…]
[ฉัน…ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว]
[ฮ่า ๆ ๆ ทุกคนทายผิดหมดเลย ไม่มีใครทายถูกแม้แต่คนเดียว พวกคุณคิดเล็กคิดน้อยเกินไปแล้ว]
[โอ้พระเจ้า ฮ่า ๆ ๆ ๆ ที่แท้หมีตัวนี้มาเพื่อรอรับอาหารสินะ?]
[ยอมแล้ว นายน่ะสัตว์ร้ายนะ ตื่นขึ้นมาสักทีสิ!]
[ดูท่าทางอ้าปากจะกินคนแบบนี้ ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ใครจะเชื่อว่ามันแค่อยากกินอาหารกันล่ะ]
[ดูออกเลยว่า กระต่ายย่างที่หนิงเหนียนทำ มันต้องอร่อยมากจริง ๆ ถึงขนาดทำให้หมีไม่สนใจจะกินคนแล้ว อยากจะกินกระต่ายย่างแทน]
[ฮ่า ๆ ๆ ประเด็นที่มันสนใจนี่ตลกจริง ๆ]
[ฉันว่าหมีตัวนี้รู้กาลเทศะอยู่นะ รู้ว่าอะไรกินได้ อะไรกินไม่ได้]
[หมีมันแยกแยะออกว่า อิ่มแค่มื้อเดียวกับอิ่มทุกมื้อมันต่างกัน]
…
ไม่มีใครคิดหรอกว่า หมีตัวหนึ่งที่อ้าปากกว้างน่ากลัวใส่คุณ แท้จริงแล้วแค่อยากขออาหารกินเท่านั้นเอง
ซูเจาจึงทำเสียงจึ๊ปาก “หมีตัวนี้ค่อนข้างรู้ความนะ”
ตอนนี้มันยังคงอ้าปากรอ
หนิงหนิงตบมือเบา ๆ “หมดแล้ว”
หมีตัวนั้นเหมือ
