ค่อยรู้เรื่องคนและเหตุการณ์ในประเทศสักเท่าไหร่”
เขาขอโทษด้วยท่าทีที่จริงใจ ไม่เหมือนแกล้งทำ นั่นกลับทำให้เจียงฉือซิงรู้สึกสับสนกับชีวิตไปหมด
“ผมขอไปพบแฟนของคุณได้ไหม?” เขาถาม
ชายคนนั้นส่ายหัว “ไม่ได้หรอก แฟนของผมได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจ เธอควบคุมตัวเองไม่ได้และจะทำร้ายคนอื่น วันนี้ที่ต้องเข้าโรงพยาบาลก็เพราะอาการกำเริบขึ้นมา”
“ตอนที่เธออยู่กับผม เธอมักจะพูดว่า ตอนเด็ก ๆ เธอมักจะอิจฉาที่น้องชายมีของเล่นมากมาย อิจฉาเด็กผู้หญิงคนอื่นที่มีตุ๊กตาสวย ๆ เธอได้แต่มองดูอย่างเดียว ไม่มีอะไรเลย”
เจียงฉือซิงนึกถึงหนิงหนิงอีกครั้ง นึกถึงตอนที่หนิงหนิงจ้องมองเขา มองดูเขานั่งอยู่ท่ามกลางกองของเล่น เล่นของเล่นนานาชนิด
บางครั้งเมื่อเขาอารมณ์ดี ก็จะปล่อยให้หนิงหนิงได้เล่นสักพัก
เขารู้สึกใจหายนิด ๆ
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นความทรงจำในวัยเด็กที่ถูกลืมเลือนไปนานแล้ว
แปลกจัง ทำไมตอนนี้ถึงนึกขึ้นมาได้ทั้งหมด
ไม่เพียงแค่นึกขึ้นมาเท่านั้น เขายังจำได้ว่า ตอนที่เจียงเจินกลับมา ทางบ้านได้จัดการย้ายของออกจากห้องเก่าของหนิงหนิงโดยเฉพาะ เพื่อเอาไว้วางของเล่นและของขวัญที่ซื้อมาชดเชยให้กับเจียงเจิน
ของขวัญวันเกิดที่ขาดหายไปตั้งแต่เด็กจนโต ตุ๊กตาผ้า เสื้อผ้าสวย ๆ เครื่องประดับนานาชนิด มากมายจนตาลายไปหมด
เขาไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้
จริงสิ หนิงหนิงไม่เคยได้รับของขวัญวันเกิดเลย
“ตอนนี้ผมจะค่อย ๆ ชดเชยให้เธอทีละน
