ากของมัน
เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วก็หยุดนิ่ง
ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็ตกใจกับเสียงตะโกนของเจียงฉือซิง แม้แต่ผู้ชมที่กำลังง่วงงุนอยู่หน้าจอ ก็ถูกเสียงตะโกนของเขาปลุกให้ตื่น
[เกิดอะไรขึ้น? ตกใจหมดเลย นั่นเสียงน้องซิงซิงใช่ไหม ปลุกฉันตื่นเลย]
[พวกคุณไม่นอนกันเหรอ ดึกดื่นแบบนี้ทำอะไรกันน่ะ?]
[คงจะนอนไม่หลับเพราะอยู่กลางแจ้งมั้ง]
[น่าจะใช่ ดูท่าคนพวกนี้คงไม่เคยลำบากมาก่อนเลย]
[ฉันเพิ่งกลับมาจากห้องข้าง ๆ พวกเขากำลังนอนกัน ส่วนเจินเจินของเรา หลับตื่นหนึ่งรอบแล้วฮ่า ๆ]
[หนิงหนิงยังบอกว่ามีหมีด้วยนะ นี่ก็ดึกมากแล้ว ทำไมหมียังไม่กลับบ้านอีก?]
[ดูเหมือนว่านี่จะเป็นหมีที่ไม่ชอบกลับบ้านนะ]
[คงเป็นหมีโง่ ๆ ฝนตกแบบนี้ยังออกมาตากฝนข้างนอกอีก]
[ฮ่า ๆ ๆ หนิงหนิงคงคิดว่าพวกเราเป็นพวกคนโง่แน่ ๆ]
[สัตว์ไม่เหมือนคนนะ พวกมันออกหากินตอนกลางคืน พวกคุณไม่รู้หรือไง?]
[พอได้แล้ว เลิกช่วยพี่สาวคุณกู้หน้าเถอะ การยอมรับว่าตัวเองคิดผิดไม่ใช่เรื่องน่าอายนะ]
…
เจียงเจินถูกปลุกให้ตื่นอย่างสมบูรณ์ เธอรู้สึกไม่พอใจ “ทำอะไรของนายน่ะ เจียงฉือซิง!”
เธอหลับตาอยู่ และไม่ได้ยินเสียงตอบกลับจากเจียงฉือซิง แต่ในตอนที่เธอกำลังจะผล็อยหลับไปอีกครั้งอย่างงัวเงีย เธอก็ได้ยินเสียงของเจียงฉือซิง
“วิ่งเร็ว”
เสียงเบามาก ฟังไม่ค่อยชัด
“นายพูดว่าอะไรนะ?”
“วิ่งเร็ว”
ฟันของเจียงฉือซิงกำลังกระทบกัน
เจียงเจินยังคงได้ยินไม่ชัดเจน เธอรู้ส
