อีกอย่าง คืนนี้ก็ยังได้กินปลาด้วย ทำไมตอนนี้ถึงได้หิวมากขนาดนี้นะ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวันนี้เดินมามากเกินไปหรือเปล่า
เสียงฝนที่ดังช่วยให้พวกเขาหลีกเลี่ยงความอับอาย ในขณะเดียวกัน ก็จะกลบเสียงอื่น ๆ ด้วย
ดังนั้น เมื่อเจ้าของถ้ำตัวจริงกลับมาถึง จึงไม่มีใครได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินมาอย่างช้า ๆ จากระยะไกล
เมื่อหมีดำโผล่หัวเข้ามาที่ปากถ้ำ จี๋ซางที่นอนอยู่ใกล้ปากถ้ำกำลังพลิกตัวด้วยความหงุดหงิดเพราะหิวจนนอนไม่หลับ และหันไปมองที่ปากถ้ำพอดี
ภายใต้แสงจันทร์ เมื่อเขามองเห็นปากถ้ำชัดเจน ทั้งร่างก็แข็งค้างไปทันที สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
เหงื่อเย็นผุดซึมออกมาในทันที เสียงฝนข้างหูเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจอันเร่งรีบของตัวเอง
จี๋ซางพยายามอ้าปาก แต่พบว่าริมฝีปากของตัวเองกำลังสั่นระริก
หมีดำจ้องมองเขานิ่ง ๆ ดวงตาทั้งสองข้างของมันดำสนิท ร่างกายมหึมาของมันกลืนหายเข้าไปในความมืด ดูทั้งน่าขนลุกและน่าสะพรึงกลัว
จี๋ซางพยายามรักษาสติสุดท้ายที่เหลืออยู่ เขาสะกิดเจียงฉือซิงที่นอนอยู่ใกล้ปากถ้ำเช่นเดียวกับเขา
เจียงฉือซิงกำลังหงุดหงิดเพราะความหิว พอถูกสะกิดเช่นนี้ ก็ยิ่งรู้สึกรำคาญมากขึ้น
“มีอะไร!” เขาตะโกนถามดัง ๆ พลางหมุนตัวไปมองจี๋ซาง
แล้วก็เห็นจี๋ซางนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อน จ้องมองออกไปนอกถ้ำ
จากนั้น เขาก็เห็นมันด้วย
สายตาของหมีตัวนั้น เลื่อนจากตัวจี๋ซางมาหยุดที่ตัวเขา
เจียงฉือซิงเห็นน้ำลายที่ไหลออกมาจากป
