บทที่ 420 ราชาหมาป่า
หนิงเหนียนลองตั้งใจฟังอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้ยินอะไร
เขามองไปที่หนิงหนิง ส่วนหนิงหนิงมองไปที่ซูเจา
เธอยังคงสีหน้าเรียบเฉย แค่แสดงความประหลาดใจเล็กน้อย “คุณได้ยินด้วยเหรอ?”
ความตื่นตระหนกวูบผ่านใบหน้าของซูเจา แต่ก็ไม่พ้นสายตาของหนิงหนิง
ซูเจายักไหล่พลางกะพริบตา “ฉันล้อเล่นน่ะ”
หนิงเหนียน “…ไม่ตลกเลย คราวหน้าอย่าพูดแบบนี้อีกนะ”
[…ฉันพูดไม่ออกเลย]
[ตอนนี้ฉันอยากจะวิ่งเข้าไปตบหน้าซูเจาจริง ๆ นี่เป็นเรื่องที่ควรจะเอามาล้อเล่นเหรอ?]
[โมโหจนแทบตาย เสียเวลาตั้งตารอเปล่า ๆ]
[คนที่อยู่ด้านบน???]
[กลัวอะไรล่ะ ยังไงไม่ว่าจะเจออะไร หนิงหนิงก็รับมือได้หมดแหละ]
หนิงหนิงมองซูเจาอย่างเรียบเฉย “งั้นก็ยินดีด้วยนะ ที่คำพูดเล่น ๆ กลายเป็นความจริง”
หนิงเหนียนชะงักไปครู่หนึ่ง “หมายความว่ายังไง?”
หนิงหนิง “มาอยู่ข้างหลังฉันเร็ว พวกมันมาแล้ว”
ซูเจาเคลื่อนไหวเร็วกว่าหนิงเหนียน เธอพุ่งตัวไปอยู่ข้างหลังหนิงหนิงในทันที
หนิงเหนียนก้าวเข้าไปใกล้หนิงหนิงโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว
ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอมีแต่เครื่องหมายคำถามและเครื่องหมายตกใจเต็มไปหมด
[มาจริงเหรอ!]
[ตื่นเต้นมาก โอ้แม้เจ้า!]
[ว้าว ครั้งนี้เป็นอะไรอีกเนี่ย?]
เจียงซั่วถึงกับเกือบจะหมดสติแล้ว
ก่อนที่รายการจะเริ่มถ่ายทำ ทีมงานได้สำรวจป่าแห่งนี้มาก่อนแล้ว ไม่เคยพบสัตว์ป่าอะไรเลย พวกเขาถึงได้เลือกที่นี่เป็นสถานที่ถ่ายทำ
ทำไมถึงมีสัตว์ป่า
