บทที่ 417 ได้รับบาดเจ็บ
[เธอไม่ชอบกินข้าว แต่ชอบดื่มไวน์แดง]
[รีบกินเถอะ นี่มันก็ใกล้มืดแล้ว ยังไม่ลืมที่จะรักษาภาพลักษณ์นางเอกอยู่ได้]
[ที่นี่คือป่า ถ้าหิวขึ้นมา จะไม่มีใครต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้เธอกินหรอกนะ]
[ถ้าไม่กิน ที่นี่ไม่มีไวน์แดงให้เธอดื่มหรอกนะ]
…
ผู้ชมต่างตะโกนให้ซูเจารีบกินข้าว แต่ถ้าซูเจาจะคำนึงถึงผู้ชม เธอก็คงไม่ใช่ซูเจาแล้ว
เธอปฏิเสธปลาย่างของหนิงเหนียนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
พอหันไปอีกที ก็พบว่าหนิงหนิงกำลังมองเธออยู่
ซูเจาถามว่า “มีอะไรเหรอ”
หนิงหนิงถามว่า “เธอไม่สบายเหรอ”
ซูเจาตอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก”
หนิงหนิงเบือนสายตาออก “แล้วทำไมผิวหน้าของเธอถึงขาวซีดขนาดนี้ล่ะ”
ใต้แสงแดด ผิวของเธอขาวจนสะท้อนแสงเลยทีเดียว
ซูเจาตบแก้มเบา ๆ พูดอย่างภาคภูมิใจ “เป็นมาตั้งแต่เกิดน่ะ ช่วยไม่ได้”
น้ำเสียงแบบนี้ ทำเอาผู้ชมฟังแล้วรู้สึกหงุดหงิด
[ฟังดูสิ มันทำให้คนโมโหจริง ๆ เลย]
[ความขาวสามารถกลบจุดบกพร่องได้ ยิ่งไปกว่านั้น ซูเจาก็สวยอยู่แล้ว]
[ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าหนิงหนิงขาวมากแล้วนะ ไม่นึกว่าซูเจาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย]
[ทำไมเธอถึงขาวได้ขนาดนี้ ไปคลินิกความงามที่ไหนมา ขอให้ซูเจาเปิดเผยหน่อยได้ไหม]
[ไม่ได้ยินหรือไง เธอบอกว่าเป็นผิวขาวตามธรรมชาติ อย่าถามอีกเลย ดาราตั้งมากมายก็ไปคลินิกความงามเหมือนกัน แต่มีแค่ซูเจาที่ขาวได้ขนาดนี้ แสดงว่าเธอไม่ได้โกหก มันเป็นผิวขาวตามธรรมชาติจริง ๆ]
[แต
