บทที่ 414 จับไก่มันยากขนาดนี้เลยเหรอ
ซูเจาทำปากเบ้ “มันง่ายไปหน่อย ไม่สนุกเลย”
เธอโยนเบ็ดตกปลาทิ้งไปทันที
[ใครก็ได้มาตบฉันหน่อยสิ นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า?]
[…]
[ที่แท้ซูเจาก็ไม่ได้มีความคิดอะไรเป็นพิเศษ เธอแค่รู้สึกว่ามันช้าเกินไปเท่านั้นเอง]
[รุ่นเดียวกันมีอัจฉริยะถึงสองคน โอ้แม่เจ้า น่ากลัวจริง ๆ]
[ดูหนิงเหนียนสิ ตอนนี้เขาคงกำลังสงสัยในชีวิตแน่ ๆ เลย ฮ่า ๆ ๆ]
[ไม่ต้องพูดถึงหนิงเหนียนหรอก ฉันก็กำลังสงสัยในชีวิตเหมือนกัน…]
หนิงเหนียนจ้องมองปลาที่ดิ้นไปมาเต็มพื้น เขานิ่งไปนานแล้ว
เขากำลังสงสัยในชีวิตจริง ๆ ไม่ต้องพูดถึงหนิงหนิง เธอมีความสามารถรอบด้านอยู่แล้ว แต่ทำไมซูเจาถึงทำได้อย่างง่ายดายขนาดนี้
ผู้หญิงสองคนนี้ น่ากลัวจริง ๆ
ด้านหลังของเขา ผู้หญิงทั้งสองสบตากันโดยไม่พูดอะไร ความหมายในแววตานั้น มีแค่พวกเธอเท่านั้นที่เข้าใจ
ตกปลาได้มากมายขนาดนี้ จริง ๆ แล้วกินได้แค่นิดเดียว หนิงเหนียนเก็บไว้แค่ไม่กี่ตัว และกำลังจะปล่อยที่เหลือกลับลงน้ำ
“อ๊ะ หนิงหนิง!” เสียงดีใจของจี๋เสี่ยวเสี่ยวดังมาจากด้านหลัง
การพบแหล่งน้ำทำให้ทุกคนมีความสุข และการได้พบหนิงหนิงที่ริมน้ำยิ่งทำให้จี๋เสี่ยวเสี่ยวดีใจมากขึ้นไปอีก
จี๋เสี่ยวเสี่ยวเดินเข้ามาพลางพูดว่า “ฉันรู้เลยว่าพวกคุณต้องเร็วกว่าฉันแน่นอน!”
ซูเจามองเธอแล้วพูดว่า “เธอก็ไม่เลวนะ รู้จักตัวเองดี”
จี๋เสี่ยวเสี่ยว : ?
นี่เขากำลังชมหรือด่าเธอกันแน่
ซูเจาถาม “ทำ
