เจียงเจินและเหลียงชิงฮวนเพิ่งรู้สึกตัว รีบไปช่วยเจียงฉือซิงทันที
หลังจากตักน้ำเสร็จอย่างทุลักทุเล เจียงเจินก็มีเวลาว่างพอที่จะสังเกตเห็นเต็นท์ที่กางอยู่ไม่ไกลจากริมน้ำ
เธอเคยดูรายการมาก่อน จึงรู้ว่าริมน้ำมักจะมีสัตว์ป่าลงมากินน้ำ และไม่ควรตั้งแคมป์ใกล้ริมน้ำ
เธออ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เหลียงชิงฮวนมองตามสายตาของเธอ และก็สังเกตเห็นเช่นกัน
เธอกำลังจะหัวเราะเยาะพวกเขา แต่เจียงเจินก็ดึงแขนเธอไว้ทันที “พวกเราไปกันเถอะ”
เหลียงชิงฮวนเข้าใจความหมายของเจียงเจินในทันที เธอยิ้มเล็กน้อยและตอบว่า “ได้ ไปกันเถอะ”
ทั้งสามคนสะพายกระเป๋าขึ้นหลังอีกครั้งแล้วเดินจากไป
ก่อนจากไป เจียงเจินยิ้มให้หนิงหนิงและคนอื่น ๆ “หวังว่าพวกเธอจะสนุกนะ”
ซูเจามองเธอแวบหนึ่ง ยังไงก็รู้สึกว่าคำพูดของเจียงเจินนั้น แฝงไปด้วยความประชดประชันจริง ๆ
เธอยิ้มน้อย ๆ พลางตอบว่า “ขอบคุณนะ แต่ฉันว่าเธอควรใส่ใจตัวเองก่อนจะดีกว่า ขนาดหาน้ำยังยากเลย”
[ปากของซูเจานี่มัน ทำให้ฉันโมโหจริง ๆ]
[ฉันไม่ได้เป็นแฟนคลับหรอก ฮ่า ๆ ๆ แต่ฉันว่าซูเจาคนนี้ต่างหากที่แสดงความจริงใจ]
[หา? ซูเจาจริงใจเหรอ เลิกพูดเถอะ เธอแค่ไม่มีมารยาทเท่านั้นแหละ]
[แปลกจัง เจียงเจินก็ไม่รู้เหรอว่าไม่ควรอยู่ใกล้ริมน้ำ?]
[ใช่ไหมล่ะ เจียงเจินก็ทำการบ้านมาแล้วนี่ ขนาดหาแหล่งน้ำเจอ เรื่องที่ไม่ควรอยู่ริมน้ำเธอก็น่าจะรู้สิ]
[ทำไมเจียงเจินถึงไม่เตือนหนิงหนิงล่ะ?]
