แต่หนิงหนิงไม่ได้พกลูกแก้วคริสตัลมาด้วย]
[นี่จะถือว่าโกงไหมนะ ฮ่า ๆ ๆ]
[ไม่ถือว่าโกงหรอก แล้วแต่ความสามารถของแต่ละคน รายการนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ มีความฝันก็มาเลย!]
[นี่สินะที่เรียกว่าเทพ ยอมรับจริง ๆ!]
…
สามคนยืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ
ซูเจายิ้มเหยียดเล็กน้อย “น้ำแบบนี้จะใช้ได้เหรอ?”
หนิงเหนียน “ได้สิ แถมยังดื่มได้ด้วย”
ซูเจาร้องอุทาน “ฉันไม่ดื่มหรอก”
หนิงเหนียน “ตามใจ”
[ฮ่า ๆ ๆหนิงเหนียน นายทำตัวใจร้ายจังเลย]
[ไม่รู้จักเกรงใจผู้หญิงบ้างหรือไงไอ้หนู]
[ฮ่า ๆ ๆ ขำจริง ขอร้องล่ะ จะอ่อนโยนกับคนอื่นนอกจากหนิงหนิงบ้างไม่ได้เหรอ]
หนิงหนิงจ้องมองผิวน้ำ ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ ผ่านไปสักพัก เธอพูดว่า “ไม่อยากเดินแล้ว คืนนี้พักที่นี่เถอะ”
ซูเจาเป็นคนแรกที่ยกมือเห็นด้วย
“ได้เลย!”
หนิงเหนียนก็ไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ จึงเริ่มจัดการตั้งแคมป์ทันที
แต่ผู้ชมที่อยู่หน้าจอกลับมองอย่างงงงวย
[อะไรนะ? อะไรนะ? จะค้างคืนเหรอ?]
[ไม่ได้นะ! ห้ามอยู่ใกล้แหล่งน้ำนาน ๆ!]
[ทำไมล่ะ? มันก็สะดวกดีนี่นา]
[สะดวกน่ะสะดวกจริง แต่พวกสัตว์ก็คิดว่ามันสะดวกเหมือนกัน]
[หมายความว่ายังไง?]
[พวกเราเข้ามาดื่มน้ำที่นี่ได้ พวกสัตว์ก็เข้ามาได้เหมือนกัน บนภูเขานี้มีสัตว์ป่าเยอะนะ พวกมันต้องมาดื่มน้ำที่นี่แน่ ๆ ถ้าเรานอนที่นี่ก็เท่ากับยอมตัวเป็นอาหารมื้อดึกให้พวกมันน่ะสิ]
[ฉันจำได้ว่าบนภูเขานี้มีหมีด้วยนะ]
[โอ้แม่เจ้า น่ากลัวจัง]
[ถ้าไม่คิดเรื่อ
