บทที่ 409 เจ้าหญิง
หลังจากออกเดินทางผ่านไปเพียงแค่สิบห้านาทีเท่านั้น ซูเจาก็บ่นเหนื่อยเสียแล้ว
จะบ่นก็บ่นไป แต่ประเด็นสำคัญคือ อย่างน้อยเธอก็ควรจะมีท่าทางที่ดูเหนื่อยบ้างสิ
บนหัวยังไม่มีเหงื่อสักหยด แล้วเธอจะเหนื่อยไปได้ยังไง?
[เหนื่อยเหรอ? เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่นาทีเอง เธอล้อฉันเล่นหรือเปล่า?]
[อีกกลุ่มหนึ่งเหนื่อยกว่าพวกคุณตั้งเยอะ ยังไม่เห็นบ่นว่าเหนื่อยเลยนะ]
[ซูเจาทำท่าสบาย ๆ แบบนี้ บอกว่าเหนื่อยใครจะไปเชื่อ]
[คงเป็นโรคเจ้าหญิงกำเริบอีกแล้วละ]
[จะไม่หยุดสักทีเหรอ ยังคิดว่านี่เป็นชีวิตในฟาร์มที่มีคนช่วยทำงานอยู่หรือไง]
[ฮ่า ๆ หนิงหนิงไม่ใช่คนที่มีความอดทนสักหน่อยนะ]
[นี่มันชัดเจนว่าหาเรื่องกันแล้ว หนิงหนิงรีบตบปากเธอซะ!]
[ฉันว่าอย่าไปสนใจเธอเลย ให้หนิงหนิงกับหนิงเหนียนเดินไปกันเองเถอะ]
…
ซูเจาพูดจบประโยคนั้นแล้วก็หยุดนิ่ง
หนิงหนิงและหนิงเหนียนหยุดเดิน หนิงหนิงเงยหน้ามองดวงอาทิตย์ที่แสบตา แล้วหันไปมองหนิงเหนียน
ท้ายที่สุดก็เป็นหน้าร้อน เดินมาได้สักพัก ใบหน้าของหนิงเหนียนก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อย ๆ
ในทางกลับกัน ซูเจาที่พูดมากจนเหนื่อยกลับดูไม่มีอาการผิดปกติใด ๆ เลย
ใบหน้าของเธอขาวซีดเหมือนหิมะ ภายใต้แสงแดด ขาวจนดูเกือบโปร่งใส
หนิงหนิงพูดว่า “งั้นพักกันสักหน่อยดีกว่า”
[???]
คอมเมนต์มากมายที่มีแต่เครื่องหมายคำถามวิ่งผ่านไปบนหน้าจอ
[อ๊ะ เธอยังอดทนได้อยู่อีกเหรอ?]
[เดี๋ยวนะ? ข้อเรียกร้องบ้า
