ๆ แบบนี้ หนิงหนิงก็อดทนได้เนี่ยนะ?]
[ฉันไม่เข้าใจเลย หนิงหนิงกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?]
[ฉันรู้นะ! หนิงหนิงเคยพูดไว้ว่า คนที่เป็นบุคคลสาธารณะจำเป็นต้องเป็นแบบอย่างที่ดี เธอคงไม่อยากมีปัญหาขัดแย้งกับซูเจาต่อหน้ากล้อง เพราะมันอาจส่งผลเสียได้]
[พูดแบบนี้ก็ฟังดูมีเหตุผล ถ้าเธอทนไม่ไหวจริง ๆ ป่านนี้คงทะเลาะกันไปแล้ว]
[หนิงหนิงไม่ใช่คนที่จะมาทะเลาะโต้เถียงหรอก เธอจะลงมือจัดการเลยต่างหาก]
[มาร่วมแสดงความยินดีกับซูเจาที่รอดพ้นจากเคราะห์กรรมไปได้ด้วยเถอะ คุณควรดีใจที่ตอนนี้กำลังไลฟ์อยู่นะ]
หนิงหนิงอยากพักมานานแล้ว ทั้งสามคนจึงหาที่โล่ง ๆ แล้วนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่
หลังจากพักได้สักพัก หนิงหนิงก็พูดกับหนิงเหนียนว่า “ไปดูข้างหน้าหน่อยสิ”
หนิงเหนียนเชื่อฟังมาก ลุกขึ้นแล้วเดินไปทันที
แต่ผู้ชมบางคนไม่ค่อยพอใจนัก
[หมายความว่ายังไง? ให้หนิงเหนียนไปคนเดียวเนี่ยนะ?]
[การไปคนเดียวมันอันตรายนะ ทำไมถึงปล่อยให้หนิงเหนียนไปคนเดียวล่ะ]
[ใช่ หนิงหนิงนั่งพักอยู่ที่นี่ แล้วให้หนิงเหนียนไปลาดตระเวนคนเดียว มันดูไม่สมเหตุสมผลเลยนะ]
[พอได้แล้ว หุบปากซะ พวกคุณคิดว่าเข้าใจได้มากกว่าหนิงหนิงงั้นเหรอ?]
[หนิงหนิงทำอะไรมักมีขอบเขตของตัวเองเสมอ เธอไม่มีทางให้หนิงเหนียนทำอะไรที่มีอันตรายแน่นอน]
[ช่วงนี้ห้องไลฟ์สดดูเหมือนจะมีพวกคนแปลก ๆ เพิ่มขึ้นอีกแล้ว เพิ่งจะสงบได้แค่ไม่นาน จะมายุแหย่กันอีกไม่ได้หรือไง]
[ฮิ ๆ บางคนก็หวังให้ห
