นด่าพวกคุณทั้งสองคนไปพร้อมกันไม่ใช่เหรอ?”
พูดแบบนี้ มันช่างจองหองเหลือเกิน
[อะไรกันเนี่ยซูเจาทำตัวจองหองขนาดนี้เลยเหรอ?]
[โมโหจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่เธอนั่นแหละที่มาสาย แล้วยังกล้ามาว่าคนอื่นอีก!]
[ฉันโกรธจนแทบบ้า!หนิงหนิงทำไมยังไม่มาสักที รีบมาจัดการกับเธอคนนี้หน่อยสิ!]
[ฉันหวังว่าซูเจาจะกล้าอวดดีแบบนี้ต่อหน้าหนิงหนิงด้วยนะ]
ในใจหวังให้หนิงหนิงมา แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของหนิงหนิงเสียที
ทุกคนที่อยู่ด้วยกัน แต่เดิมบรรยากาศกำลังกลมเกลียว แต่พอซูเจามาถึง ทุกคนก็เงียบกริบไปหมด
หนิงหนิงยังไม่มา พวกเขาก็แยกย้ายกันไปรอหนิงหนิงแล้ว
ดูอยู่สักพัก ผู้ชมก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ
[แปลกจัง ทำไมซูเจาถึงไม่แสดงอาการอะไรออกมาเลย ด้วยนิสัยเจ้าปัญหาของเธอ น่าจะโมโหไปนานแล้วนะ]
ก็จริงนะ ตอนนี้ซูเจากำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ กำลังอ่านหนังสืออยู่
[ถ้าสิ่งที่รอคอยเป็นเรื่องดี ก็ไม่อยากรอหรอก พอหนิงหนิงมาถึง รายการก็จะเริ่มแล้ว แน่นอนว่า ถ้ามีเวลาขี้เกียจก็ต้องรีบขี้เกียจสิ นั่นมันเข้ากับนิสัยของซูเจามากกว่า]
[จริงด้วย เกือบนึกว่าหนิงหนิงกลัวเจินเจินซะแล้ว]
[เธอมาถึงก็ต่อว่าชิงฮวนกับเจินเจินต่อหน้าเลย เธอจะกลัวอะไร ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินหรอก]
[หนิงหนิงรีบมาเร็ว!]
…
ข้อความแชทจำนวนมากต่างรัวพิมพ์ให้หนิงหนิงรีบมา แม้ใกล้จะถึงเวลานัดรวมตัวแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของหนิงหนิง
ผู้ชมต่างใจร้อน แขกรับเชิญก็เริ่มหม
