ำตัวหนึ่งไว้
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า สไตล์การแต่งตัวหรูหราแบบนี้ นอกจากหนิงหนิงแล้วจะเป็นใครไปไม่ได้
ทันทีที่หนิงหนิงลงจากรถ ก็มีคนรีบวิ่งเข้ามากางร่มให้เหนือศีรษะของเธอ
มีคนถือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบ เดินตามหลังเธอมาติด ๆ
หนิงหนิงอุ้มวาเซียไว้ในอ้อมแขน ทักทายทุกคนที่กำลังอ้าปากค้างอย่างขี้เกียจ ๆ “ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าเลยนะ”
[…]
[เอ๊ะ???]
[???]
[อลังการจัง ถ้าไม่รู้เรื่องคงนึกว่าเจ้าหญิงแอบออกมาท่องเที่ยวแน่ ๆ]
[นี่หนิงหนิงแต่งตัวอะไรของเธอเนี่ย?]
[หรือฉันดูรายการผิด นี่มันพรมแดงหรือรายการเอาชีวิตรอดกันแน่?]
[ฉันนึกว่าซูเจาจะดูเว่อร์ที่สุดแล้ว ไม่นึกว่าจะมีคนที่เว่อร์กว่าซูเจาอีก]
[เธอนั่งรถมาคนเดียวด้วย…]
[สุดท้ายซูเจาก็แพ้นั่นแหละ]
[นี่แหละที่เขาเรียกว่า คนเหนือคน ฟ้าเหนือฟ้า]
[จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าซูเจาแบบนั้นยังพอรับได้เลย สมแล้วที่ว่าคนเราจำเป็นต้องมีการเปรียบเทียบ]
เหลียงชิงฮวนมองรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดเรียงกันอยู่ด้านหลังของเธอ ยังคงงงงวย “นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่น่ะ”
หนิงหนิงชายตามองเธอ รู้สึกแปลกใจ “ฉันไม่ได้ทำอะไรนี่”
เหลียงชิงฮวนชี้ไปที่แถวรถมอเตอร์ไซค์ “เธอขึ้นรถมาเหรอ?”
หนิงหนิง “มองไม่เห็นหรือไง?”
เหลียงชิงฮวน : …
เห็นหนิงหนิงทำท่าทางราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ เหลียงชิงฮวนถึงกับเริ่มสงสัยตัวเองขึ้นมา
เจียงเจินพูดเสียงเบา “แบบนี้ไม่ดีนะ?”
หนิงหนิง “มันมีอะไรไม่ดีเหรอ กองถ่ายมีกฎห้า
