บมาตลอด ทำท่าจะพูดอะไรแต่ก็ยั้งปากไว้
เจียงเอี้ยนจือยิ้มแล้วเร่งเขา “รีบออกไปสิ”
หนิงเหนียนเดินออกไปแล้ว ในห้องเหลือเพียงหนิงหนิงกับเจียงเอี้ยนจือเท่านั้น
เจียงเอี้ยนจือก้มหน้าแล้วยิ้ม “ผมค่อนข้างอิจฉาเขานะ”
คงไม่มีใครคาดคิดว่า หนิงเหนียนจะปฏิเสธคำเชิญของฝ่ายเว่ยหลาน
เจียงเอี้ยนจือมองออกว่าความมั่นใจที่ไม่สนใจอะไรแบบนี้ของเขา มาจากหนิงหนิง
เขาอิจฉาที่หนิงเหนียนยังมีความเป็นไปได้ไม่จำกัดในอนาคต และยิ่งอิจฉาที่หนิงเหนียนมีความมั่นใจที่จะปฏิเสธได้ทุกเมื่อแบบนี้
ถ้าตอนนั้นเขามีคนแบบนี้อยู่ข้าง ๆ สักคน เขาคงไม่ต้องตกต่ำมาถึงจุดนี้ แต่ก็ดีแล้วเหมือนกัน
เขาได้ขึ้นไปยืนบนเวทีอีกครั้ง ถือว่าได้สลายความเสียดายครั้งสุดท้ายไปแล้ว
เจียงเอี้ยนจือรู้ว่าหนิงหนิงจะพูดอะไรกับเขา เขาเตรียมใจไว้แล้ว
หนิงหนิงถาม “อิจฉา?”
เจียงเอี้ยนจือ “หืม?”
หนิงหนิงถามขึ้นโดยไม่ทันให้ฉันได้ตอบ “งั้นคุณมาทำงานให้ฉันไหม””
