วาดสายตามองไปรอบห้อง
เขาสังเกตสายตาเหล่านั้น
ดื่มด่ำไปกับพวกมัน
จากนั้นเขาก็หันความสนใจไปทางเจ้าภาพอย่างช้า ๆ
ตึก!
เสียงฝีเท้าของเขาทำลายความเงียบสงบ ภายใต้สายตาทุกคู่ที่อยู่ตรงนั้น เขาเดินตรงไปหาเจ้าภาพและหยุดลงตรงหน้า
“แล้ว…?”
น้ำเสียงของเขาทุ้มลึกและแหบพร่าเล็กน้อย ตัดผ่านความเงียบงัน
“การแสดงของผม? เป็นที่น่าพอใจรึเปล่าครับ…?”
เจ้าภาพได้แต่ยืนนิ่ง จิตใจว่างเปล่า สีหน้าเหม่อลอย
ชั่วขณะนั้น เขาดูเหมือนเกือบจะถูกข่มขวัญ เท้าขยับถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
แต่ความรู้สึกนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก เขาตั้งสติกลับมาได้ในที่สุด
[น่าพอใจงั้นเหรอ?]
เจ้าภาพมองไปรอบ ๆ ก่อนจะระเบิดเสียงปรบมือออกมาสนั่นทันที
[นั่นมันยิ่งกว่าน่าพอใจอีกครับ!]
ว๊าาาาาาาห์!
สมาชิกคนอื่น ๆ เริ่มปรบมือตามเจ้าภาพ
ตัวตลกยืนดื่มด่ำกับเสียงปรบมือที่ดังต่อเนื่องอยู่หลายนาที
[…ผมไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายสิ่งที่ตัวเองเพิ่งเป็นสักขีพยานไปจริง ๆ ครับ มันเป็นอย่างที่คุณว่าไว้เลย สาเหตุเป็นเพราะบทเพลงจริง ๆ ด้วย ผมขออภัยที่เคยสงสัยในตัวคุณนะครับ]
เสียงปรบมือหวนกลับมาอีกครั้งหนึ่ง
คราวนี้มันดังยิ่งกว่าเดิม จนแม้แต่คนจากกิลด์ยังต้องร่วมปรบมือตามไปด้วย
แต่ละคนสังเกตเห็นถึงร่องรอยของความเคารพที่เจ้าภาพมีต่อตัวตลกในขณะที่กำลังพูดอยู่
ภาพนั้
