หากจะมีสิ่งหนึ่งที่ผมเข้าใจหลังจากได้เผชิญฉากแรกกับวาทยกร นั่นคือการแสวงหาความสมบูรณ์แบบ มันเป็นดั่งคำสาป
ผู้คนมากมายดิ้นรนเพื่อให้ตนเองสมบูรณ์แบบ
ความปรารถนาในความสมบูรณ์แบบเป็นคุณลักษณะพื้นฐานที่ฝังรากลึกภายในตัวมนุษย์ แม้ว่าความรุนแรงและการแสดงออกจะแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคลก็ตาม
แต่โดยเนื้อแท้แล้ว ตรรกะเช่นนี้มันบกพร่อง
แม้นผู้คนจะพยายามไขว่คว้าความสมบูรณ์แบบมากเพียงใด มันก็ไม่มีสิ่งใดที่สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง
การบรรลุถึงความสมบูรณ์แบบนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
หลายคนเข้าใจความจริงอันเรียบง่ายนี้ จึงเลือกที่จะยอมแพ้เมื่อตนเข้าใกล้มันได้
แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ
สำหรับฉัน แบบนี้แหละสมบูรณ์แบบแล้ว
ทว่า…
ยังมีบางคนที่ไม่เชื่อในแนวคิดเช่นนั้น
เหล่าบรรดาผู้คนหรือตัวตนที่ปล่อยให้ความล้มเหลวในการบรรลุถึงจุดสมบูรณ์แบบได้กัดกินจิตใจและความนึกคิดของพวกเขาเอง
โลกแห่งความเป็นจริงของพวกเขา…
มันเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานและความสิ้นหวัง
เพียงเพราะความคิดเรื่องความสมบูรณ์แบบนั้นครอบงำจิตใจจนหมดสิ้น จนถึงขั้นบ้าคลั่ง
วาทยกร คือหนึ่งในคนประเภทนั้น
ผมจ้องมองเงาสะท้อนเบื้องหน้า ตั้งแต่ดวงตาไปจนถึงริมฝีปากล้วนถูกเย็บปิดเอาไว้ ตอนนั้นผมยังไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว
ไม่มีเสีย
