ยความคิดถึง
“มีครั้งหนึ่ง แขกรับเชิญที่นัดไว้มีเรื่องด่วนมาไม่ได้ สุดท้ายทีมผู้กำกับก็ไม่มีทางเลือก เลยลองโทรหาเขา พอเขาได้ยินเรื่องนี้ ก็รีบจัดการเวลาบินมาในคืนนั้นเลย พอมาถึงก็ไม่ได้พักผ่อน รีบซ้อมการแสดงทันที ตอนขึ้นเวที ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาไม่ได้นอนมาแล้วเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว”
ที่แท้ เบื้องหลังก็มีเรื่องราวแบบนี้นี่เอง
ในขณะที่ทุกคนรู้สึกซาบซึ้ง ก็มีบางคนเริ่มเกิดความสงสัย
“ทำไมถึงได้พูดถึงเจียงเอี้ยนจือบ่อยจัง สงสัยว่าแขกรับเชิญปริศนาจะเป็นเจียงเอี้ยนจือหรือเปล่า”
“เป็นไปไม่ได้หรอก ถ้าเป็นเจียงเอี้ยนจือแล้วเขาจะแสดงอะไรได้ล่ะ”
“ใช่ ในประกาศของรายการเขียนไว้ว่า แขกรับเชิญปริศนาจะทำการแสดงในรายการด้วย”
“การแสดงไม่จำเป็นต้องเต้นอย่างเดียวนะ ร้องเพลงก็ได้!”
“อ๋อ จริงด้วย ลืมไปเลย”
“เจียงเอี้ยนจือแม้จะเป็นที่รู้จักจากการเต้น แต่เขาก็ร้องเพลงได้ดีเหมือนกันนะ”
“พูดแบบนี้ แสดงว่าแขกรับเชิญสุดพิเศษคือเจียงเอี้ยนจืองั้นเหรอ?”
“ถ้าเป็นเจียงเอี้ยนจือ ในเมื่อมีหนิงหนิงอยู่ การที่เขามาปิดท้ายรายการก็สมเหตุสมผลนะ เพราะเขาก็เป็นคนที่ก้าวออกมาจากรายการนี้ ถือว่าเป็นการกลับบ้านด้วย”
“เมื่อเต้นไม่ได้ก็ร้องเพลง ยังคงไม่ยอมแพ้ ตรงกับภาพลักษณ์ของเจียงเอี้ยนจือในความคิดฉันมาก เขาทำได้ตามที่พูดไว้จริง ๆ” “เยี่ยมมาก ขอแค่เขาก้าวเดินออกมาได้ เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญอีกต่อไป”
“ถ้าเจียงเอี้ยนจือจะร้องเพล
