บทที่ 389 ภูมิหลังของจี๋ซังชิง
หนิงเหนียนเปิดถุงสีดำออกมา ข้างในเป็นเครื่องบันทึกเสียง เมื่อเปิดฟังก็ได้ยินเสียงของจี๋ซังชิงและผู้จัดการ
เสียงของผู้จัดการพูดอย่างประจบ “รายการนี้ทางบริษัทตกลงกับคนอื่นไปแล้ว คุณลองดูรายการอื่นไหมครับ”
“ไม่ได้ ฉันต้องการรายการนี้” เสียงของจี๋ซังชิงเอาแต่ใจเหมือนที่จำได้ “คราวก่อนเจอไอ้หมอนี่ในลิฟต์ มันกล้าดียังไงไม่ทักทายฉัน”
“เขาเดบิวต์ก่อนคุณนะครับ เขาเป็นรุ่นพี่ ตามมารยาทคุณควรเป็นฝ่ายทักทายเขาก่อน” ผู้จัดการพูดอย่างระมัดระวัง
“ฉันต้องทักทายมัน? มันเป็นใครกัน ใคร ๆ ก็รู้ว่าที่บริษัทสตาร์ไลท์ ฉันเป็นคนตัดสินใจทุกอย่าง” จี๋ซังชิงหัวเราะเยาะ “ต่อไปนี้งานทั้งหมดของมัน ให้ตัดออกให้หมด ถึงฉันไม่เอาก็ให้คนอื่นไป”
“แบบนั้นไม่ดีนะครับ ถ้าเขาจนตรอกขึ้นมาจะทำยังไง?”
จี๋ซังชิง “แล้วจะทำไม? บอกมันไปว่า ฉันเป็นลูกชายจี๋หยวนซาน ให้มันคิดดี ๆ ว่าจะกล้าดิ้นหรือเปล่า” แล้วเขาก็หัวเราะ “จะดิ้นก็ได้นะ ดิ้นเลย ดูอย่างเจียงเอี้ยนจือ ดูอย่างหนิงเหนียน อยากเป็นแบบพวกนั้นก็ดิ้นมาเลย”
…
อีกเสียงหนึ่ง จี๋ซังชิงดูเหมือนกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน
“จะให้มันตายง่าย ๆ ได้ยังไง ฉันอยากให้มันมีชีวิตอยู่ ให้มันได้เห็นขาที่พิการของตัวเอง ทนทุกข์ทรมานไปวัน ๆ แบบนี้ มันทรมานดีไหม? มันน่าสนุกดีไหม?”
…
“วางใจเถอะ พวกนั้นช่วยฉันดูแลคนไว้แล้ว เรื่องโปรเจกต์ล่าสุดของพ่อนาย ฉันจะพูดกับจี๋ห