ำลายความเงียบที่อึดอัดนี้ลง
เธอคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่ง วางลงในชามของชายที่ไม่รู้ว่าเป็นใครที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
ตอนที่เธอยื่นมือออกไป กำไลทองและแหวนเพชรบนข้อมือของเธอส่องแสงระยิบระยับวาววับ
[โอ้โห แสงมันแยงตาฉันเลย]
[ช่างร่ำรวยและมั่งคั่งจริง ๆ!]
[ฉันจำได้ว่าครอบครัวของเจียงเอี้ยนจือเป็นแค่ครอบครัวธรรมดา ๆ เห็นได้ชัดว่าการเป็นดาราทำเงินได้ดีจริง ๆ]
[เขาให้เงินแม่เลี้ยงใช้ด้วย ดูเหมือนว่าเจียงเอี้ยนจือจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับแม่เลี้ยงนะ ฉันจำได้ว่าตอนแข่งขัน เจียงเอี้ยนจือแทบไม่ได้พูดถึงครอบครัวเลย ตอนนั้นยังมีคนคาดเดากันว่าเขาคงมีปัญหากับครอบครัว แต่ตอนนี้ก็ได้พิสูจน์แล้วว่าไม่ใช่]
[ดีจริง ๆ เจียงเอี้ยนจือเป็นคนที่กตัญญูมาก]
…
ไป๋ฮวนมองข้อความที่วิ่งผ่านหน้าจอพลางหัวเราะเยาะเย้ย
หยูลี่คีบอาหารเสร็จแล้ว แต่เจียงเอี้ยนจือไม่ขยับเขยื้อน
เธอยิ้มน้อย ๆ “กินหน่อยสิ ผอมลงขนาดนี้แล้ว”
เจียงเอี้ยนจือเงยหน้าขึ้นมองเธอ แล้วแค่นหัวเราะเยาะ
คนพวกนี้ จู่ ๆ ก็วิ่งมาที่นี่คืนนี้ แล้วสั่งให้คนทำอาหารเต็มโต๊ะไปหมด มักมีเรื่องผิดปกติซ่อนอยู่เบื้องหลังความผิดแปลกไปจากธรรมดา
เจียงเส่าพูดตามว่า “นี่เป็นเมนูที่แม่สั่งมาให้พี่โดยเฉพาะ ทุกอย่างล้วนเป็นอาหารที่พี่ชอบทาน ทานหน่อยสิครับ พี่”
รอยยิ้มของเขาดูอ่อนโยนราวกับกลับไปเป็นน้องชายที่น่ารักคนเดิม
แต่คำว่า ‘พี่’ คำนี้ทำเอาผู้ชมที่อยู่หน้าจอตกใจไม่น้อย
[หา?
