บทที่ 376 พิการ
จี๋ซังชิง “รีบหาคนไปหยุดเขาเร็วเข้า”
ผู้จัดการรีบโทรศัพท์ตามคน
จี๋ซังชิงเข้าใจแล้วว่า สายที่หนิงหนิงโทรมาก่อนหน้านี้ เป็นการจงใจเพื่อให้เขาลดความระแวดระวังลง
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า ตอนนี้เธอเรียนรู้ที่จะปรับเปลี่ยนกลยุทธ์แล้ว
เขาฟังผู้จัดการโทรศัพท์ติดต่อคนให้รีบไปที่นั่น
จี๋ซังชิงไม่รู้สึกผ่อนคลายแม้แต่น้อย เขากระวนกระวายจนแผลเริ่มเจ็บปวด เหงื่อท่วมศีรษะ
เขาจ้องมองหนิงหนิงในจอด้วยสายตาแค้นเคือง ราวกับจะเจาะทะลุตัวเธอ
ภาพในการไลฟ์สดหยุดนิ่งราวกับถูกหยุดเอาไว้
ทั้งสามคนฝั่งตรงข้ามไม่พูดอะไร พร้อมใจกันมองเจียงเอี้ยนจือรอดูการกระทำของเขา
เจียงเอี้ยนจือค่อย ๆ หยิบตะเกียบขึ้นมา แล้วยกชามขึ้น
ผู้ชมกลั้นหายใจ รู้สึกตึงเครียดอย่างบอกไม่ถูก
และแล้วในวินาทีถัดมา เจียงเอี้ยนจือก็ยกชามขึ้นแล้วขว้างลงกับพื้นอย่างแรง
ชามแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ทันที อาหารที่กระเด็นเปื้อนชายกระโปรงของหยูลี่ เธอกรีดร้องพลางหลบถอยออกไป
เจียงเอี้ยนจือมองเธอนิ่ง ๆ พร้อมรอยยิ้มเยาะ
หยูลี่ทำอะไรไม่ถูก รีบปัดเมล็ดข้าวที่ติดอยู่ตามขอบกระโปรง
[พระเจ้า ตกใจหมดเลย เจียงเอี้ยนจือเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมจู่ ๆ ถึงทำแบบนี้]
[นี่เจียงเอี้ยนจือคงไม่ได้มีปัญหาทางประสาทจริง ๆ หรอกนะ]
[แน่นอนสิ น่าสงสารจริง ๆ ครอบครัวที่แสนดีต้องพังทลายลงแบบนี้]
[ฉันว่าเขาแค่ไม่สบายใจ เลยระบายอารมณ์ใส่ครอบครัวน่ะ]
[ก็มีแต่ครอบครัวนี่แหละที่
