บทที่ 377 เขียนพินัยกรรม
[หยุดทะเลาะกันได้แล้ว นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือกำลังจะมีการฆาตกรรม รีบแจ้งตำรวจเถอะ!]
เมื่อได้รับการเตือนจากข้อความนี้ ทุกคนถึงได้สติกลับมา พวกเขากำลังเป็นพยานในคดีฆาตกรรมอยู่นี่นา
[โทรแจ้งสถานีตำรวจท้องที่ไปแล้ว!]
[ทำไมหนิงหนิงถึงได้แต่มองเฉย ๆ ล่ะ เธอสามารถติดต่อเจียงเอี้ยนจือได้ แน่นอนว่าต้องช่วยได้สิ]
ผู้ชมแทบจะตายอยู่แล้วด้วยความกังวล แต่หนิงหนิงยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เธอมองหน้าจอด้วยความเย็นชา
เจียงเส่าเร่งเร้า “พี่ รีบเลือกเถอะ”
เจียงเอี้ยนจือยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ผู้ชมกลับรู้สึกขนลุก
ครู่หนึ่งผ่านไปเขาพูดว่า “กรีดข้อมือ”
เจียงเส่าแปลกใจเล็กน้อย “ทำไมถึงเลือกแบบนั้นล่ะ มันเจ็บนะ”
เขาคิดสักครู่แล้วเสนอว่า “เอายานอนหลับไหม จะได้จากไปอย่างสบายหน่อย”
เจียงเอี้ยนจือหัวเราะเยาะ “ไม่ต้องหรอก”
กำลังจะตายอยู่แล้ว จะสบายได้ยังไง
ไม่ว่าจะเป็นวิธีฆ่าตัวตายแบบไหนก็ล้วนทรมานทั้งนั้น
เจียงเส่า “งั้นก็ได้”
เขามองไปที่หยูลี่ หยูลี่ก้มหน้าลงแล้วหยิบมีดปอกผลไม้ออกมาจากกระเป๋า
เธอใช้กระดาษห่อมันอย่างระมัดระวังแล้ววางลงบนโต๊ะ
[โคตรแย่! เตรียมมีดมาพร้อมแล้วด้วย!]
[อย่าบอกนะว่า ในถุงนั่นมีแต่อุปกรณ์ที่เตรียมไว้ฆ่าตัวตาย]
[ช่างชั่วร้าย! ช่างชั่วร้าย!]
[โมโหจนจะตาย นี่มันไม่มีกฎหมายบ้านเมืองแล้วหรือไง!]
คนดูต่างพากันโกรธแค้น
[ตำรวจล่ะ ยังหาที่นั่นไม่เจออีกเหรอ!]
