[หนิงหนิงเธอนั่งดูอยู่ได้ยังไงกัน!]
…
เจียงเอี้ยนจือมองดูมีดบนโต๊ะ แล้วก็เข้าใจทุกอย่าง
ดูเหมือนว่าพวกเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วที่จะให้เขาตาย
เจียงเส่าผลักมีดเข้าไป
“เชิญ”
แต่เมื่อเจียงเอี้ยนจือยื่นมือไปจะหยิบมีด เขาก็ผลักมือของอีกฝ่ายออก
“เดี๋ยวก่อน”
หยูลี่ล้วงสมุดเล่มหนึ่งกับปากกาหนึ่งด้ามออกมาจากกระเป๋า
เจียงเอี้ยนจือจำสมุดเล่มนั้นได้ มันคือสมุดที่เขาชอบพกติดตัวเป็นประจำตอนที่ยังเรียนแต่งเพลงอยู่ที่สตาร์ไลท์
ทุกครั้งที่มีไอเดียอะไรขึ้นมา เขาจะรีบหยิบสมุดออกมาจดบันทึกทันที
เจียงเส่ายื่นสมุดให้
เมื่อมองดูสมุดที่คุ้นเคยตรงหน้า เจียงเอี้ยนจือรู้สึกสับสนปนเปไปหมด ตอนนั้นเขายังเต็มไปด้วยความหวัง แผนการสำหรับอนาคตของเขาก็ชัดเจนแจ่มแจ้ง
เขาต้องการที่จะเป็นนักร้องนักแต่งเพลงที่มีความสามารถ เขาอยากจะออกอัลบั้ม อยากจะจัดคอนเสิร์ต
ตอนนี้ สมุดโน้ตก็ยังเป็นสมุดโน้ตเล่มเดิม แต่เขากลับไม่มีอนาคตอีกต่อไปแล้ว
เขากำลังจะตายในเร็ว ๆ นี้
ทั้งสามคนนี้ ชัดเจนว่าไม่ได้ให้ทางเลือกอื่นกับเขาเลย
วันนี้ เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน
เจียงเอี้ยนจือ “ทำอะไร จะเยาะเย้ยฉันเหรอ?”
เจียงเส่าทำท่าน้อยเนื้อต่ำใจ “พี่พูดอะไรอย่างนั้น ผมเป็นคนไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ?”
[ขออ้วก!]
[ไปตายซะ! ถ้านายไม่ใช่คนเลว ก็ไม่มีคนเลวบนโลกนี้แล้ว!]
[นี่จะให้ทำอะไรน่ะ? เขียนพินัยกรรมเหรอ?]
และความเห็นในคอมเมนต์ก็ทายถูกจริง ๆ วินาทีถัดมา เจียงเส่า
