“….”
รอยยิ้มของเจ้าภาพฉีกกว้างจนถึงปลายสุดของโหนกแก้ม
มันน่าขนลุก
….น่าขนลุกมากเสียจนวินาทีนั้น สมองของผมว่างเปล่า
แต่ว่างเปล่าไปได้ไม่กี่วินาที เสียงของเจ้าภาพก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“…..!”
คราวนี้ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้ผมมากกว่าเดิม
ผมแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขาที่รดลงบนใบหน้าตัวเอง
[แล้ว? ว่ายังไงล่ะครับ? ให้คะแนนการแสดงของตัวเองไว้เท่าไหร่? คุณยังไม่ได้ตอบคำถามเลยนะ ผมจะตัดสินใจตามคำตอบของคุณครับ]
ใจอยากจะอ้าปากตอบ แต่ก็ยั้งตัวเองเอาไว้
ผมจะตอบคำถามนี้แบบส่งเดชไม่ได้เด็ดขาด
ไม่สิ มันเหมือนกับว่าผมต้องรีบคิดและหาทางโน้มน้าวไม่ให้เจ้าภาพฆ่าผมมากกว่า
ผมเห็นมันได้ในดวงตาของเขาเลย
มันเป็นแววตาแบบเดียวกับที่เขาใช้มองคนที่เขาเพิ่งฆ่าไปเมื่อไม่นานมานี้
ตอนนี้ผมตกเป็นเป้าหมายของเขาแล้ว
ก้าวพลาดแค่ก้าวเดียว ศีรษะของผมได้กระจุยแน่
ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือเขากำลังมอบโอกาสให้ผมได้พูดสั่งเสีย มันเป็นเพราะการแสดงครั้งแรกของผมหรือเปล่าเขาถึงให้โอกาสนี้?
ผมไม่แน่ใจ แต่ต้องรีบคิดแล้ว
คิดสิ คิดสิ!
[ถ้าคุณไม่ตอบภายในไม่กี่วินาทีต่อจากนี้ ผมจะถือว่าคุณไม่พอใจในการแสดงของตัวเอง และถ้าเป็นอย่างนั้นก็ไม่มีเหตุผลที่คุณจะต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไปครับ]
เจ้าภาพผละตัวออก พร้อมกับยกม
